kittaro | blog
24
home,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

kittaro

διά μέσου λέξεων, εννοιών και προτάσεων… μιας ανεκρίζωτης ομορφιάς αυτή είν’ η απαρχή…

 

μύηση…

 

οι χοροί, τα σύμβολα, η γραφή, σ’ έναν δοκησίσοφο κύκλο οριοθετούνταν… ώσπου ξεπήδησε απ’ αυτόν και διέγραψε τη δική μας πορεία… όμως τούτος δεν ήταν ο σταθμός που σταματάν τα τρένα γι ανεφοδιασμό, είν’ ο σταθμός που σταματάνε όλοι οι σταθμοί!!!

 

ουδέποτε ήμασταν θεατές, πάντα οι πρωταγωνιστές υπήρξαμε, πρωτίστως όμως έπρεπε… ν’ ανταμώσουμε ξανά… τι κι αν φάνταζα παρείσακτη, πίσω απ’ των αιώνων την αχλή… παρέμεναν οικεία όλα!!!

 

μύστης…

 

την κατάπληξη κείνη τη νύχτα έμαθα… ο πλοηγός για το σπίτι μου δεν ήταν όπως εσφαλμένα νόμιζα στην αρχή μα… το ίδιο μου το σπιτικό…

 

δεν συνελήφθη ένα θνητό παιδί τη νύχτα αυτή, αλλά μια αθάνατη, ατελεύτητη, πολύχρωμη εικόνα… μια ιστορία σύγχρονων προγόνων, αόρατων γιγάντων, στο κάδρο της αναγκαιότητας, η εικόνα του μέλλοντος ήταν κιόλας εκεί(!)

 

μου δίδαξε τα πάντα, πως υπάρχουν κι άλλοι ήλιοι πέρα απ’ αυτόν τον ουρανό… συνέβη μια φορά, μια μοναχά, γι αυτό και θα παραμείνει αέναο…

 

τώρα ξέρω… αυτό που κανένας επιλήσμων απ’ την ομήγυρη δεν μου ‘μαθε ποτέ, κείνα που στο έρεβος της ψυχής τους εξανδραποδίστηκαν από μικρά…

 

πνευματική καχεξία…

 

κανείς ποτέ δεν σύγγραψε ένα διδακτικό έπος για εμένα, αβίαστα, αυτός ο ανιμιστής, το έκανε εν μια νυκτί!!!

 

πρωτίστως, ο θαυμασμός για εμάς τους δυο… ο θαυμασμός για τον άντρα και τη γυναίκα… υπόσταση μου έδωσε ξανά… και τώρα είμαι έτοιμη, ήμουν έτοιμη από καιρό!!!…

 

δεν έπαιξα ποτέ με κανέναν, δεν κορόιδεψα κανέναν, δεν άνοιξα τις σκέψεις μου σε κανέναν, μοναχά εκείνος το κατάφερε αυτό… εστίαζε τα μάτια μου, κείνα που αποκρύπτω από παιδί… κούρσεψε τις πύλες μου απ’ την αρχή γνώριζε από πού θα διαβεί…

 

εμβοές…

 

χτες βράδυ ονειρεύτηκα εκείνον… τον άντρα μου(!) μόνο μαζί του θα ‘μαι μόνη ξανά, πόσο γαλήνια εκείνη τη βραδιά στου κορμιού την αιματοχυσία έβαλε φραγή…

 

απόφαση… τώρα επιτέλους είναι ο καιρός κι όλος μου ο κόσμος σ’ αυτό συντελεί… είμαστε πολλά περισσότερα από εμάς, ενσαρκώνουμε έναν σκοπό, καθόμαστε στην κορυφή ενός άλλου κόσμου, αισθητικού!!!

 

θα τ’ ανοιχτώ ολοκληρωτικά, θα τον καλωσορίσω μέσα μου… με τον λαβύρινθο της δικής του ευτυχίας θα τον περιβάλλω… όλοι μου ‘λεγαν πως πρέπει να ζήσω, μόνο αυτός όμως μετουσιώθηκε σε πνοή…

 

τώρα γίνεται σοβαρό, επιτέλους είναι σοβαρό!!!

 

κείνη η νύχτα έδωσε τη θέση της σε μια υπέροχη χαραυγή… από λοιδορούμενος περιπλανώμενος, στο κατώφλι της ανατολής!!! γι αυτό ξενυχτούσε διαρκώς, τώρα καταλαβαίνω… περνούσε τις ώρες του με τα ξωτικά υφαίνοντας τα δικά μου φτερά…

 

ήρθε, και το παιδί με μιας… γεύση έχει, γυναίκα… έγινε!!! υπάρχουν ακόμα σύνορα;;;

 

κινήσαμε…

 

άραγε να πήρε το γράμμα μου;;;

 

 

 

kittaro“κανένας άντρας δεν θα εμπιστευτεί ξανά μια γυναίκα που χώρισε με τον άντρα της”

 

 

έχω πραγματικά απηυδήσει με την βλακεία των ανθρώπων και τις ηλίθιες -που σαν άλλο θίασο προσμένοντας το χειροκρότημα αναφανδόν περιφέρουν- απόψεις τους…

 

 

ένας στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος γνωρίζει πως οι άνθρωποι κάνουν λάθη για ποικίλους και διαφορετικούς λόγους (ανωριμότητα, νεανική ηλικία, πίεση απ’ το οικογενειακό, κοινωνικό περιβάλλον κ.λπ.) όπως επίσης πρέπει να αντιλαμβάνεται -ακόμη κι αν δεν κατανοεί- πως όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή τους…

 

νιχιλιστικές απόψεις του στυλ “κανένας” υποδηλώνουν έναν επιπόλαιο κι επιφανειακό άνθρωπο ενδεχομένως και πληγωμένο όσο αφορά την περίπτωση αυτή.

 

μια συνειδητοποιημένη γυναίκα πόσο μάλλον έξυπνη και μορφωμένη (σαφέστατα θα υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις) είναι πάντα μια ασφαλής επιλογή για έναν άντρα… είναι το άτομο που όχι μόνο δεν θα διαβρώσει, αλλά θα θωρακίσει με την ποιότητα της τα θεμέλια της νέας τους ζωής… κι αυτό είναι κάτι ιδιαιτέρως τιμητικό για εκείνον που θα επιλέξει ως σύντροφο της!!!

 

άνθρωποι που έχουν υποστεί πολλές μορφές κακοποίησης και περιορισμού μέσα σ’ έναν γάμο, εκτός από τα τραύματα τους έχουν αποκτήσει -πέραν των άλλων- γνωστική ταύτιση με την κατάσταση όχι σε θεωρητικό μόνο όπως εσύ επίπεδο, αλλά σε πρακτικό κι όμοιοι σου, έτσι εντελώς αυθαίρετα δίχως καμία επιστημονική τεκμηρίωση βασιζόμενοι απλά σε φήμες, την λαϊκή μπουρδολογία-παραφιλολογία τις μύχιες ανασφάλειες τους με την επαμφοτερίζουσα στάση τους το επιβεβαιώνουν δεν το απορρίπτουν(!)

 

σήμερα -τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές- η ενδοοικογενειακή βία που υφίστανται οι γυναίκες από το σύζυγο μέσα στο γάμο τους ανέρχεται σε ποσοστό 70%, σου λέει κάτι αβδηρίτη αυτό;;; ή πρέπει για να αποφύγει τον οποιοδήποτε ψόγο προς το άτομο και την υπόληψη της (σύμφωνα πάντα με τα δικά σου, παρωχημένα-αρρωστημένα πρότυπα), να μην αποχωρήσει δίνοντας ένα τέλος στην κατάσταση αυτή, αλλά να την υποστεί σε κάθε της μορφή να την διαιωνίσει εθελοτυφλώντας για όλη την υπόλοιπη ζωή της καταστρέφοντας την τελικά αυτή όπως ενδεχομένως και των παιδιών της;

 

είσαι εντελώς ηλίθιος άνθρωπέ μου;;; (άσε ρητορικό το ερώτημα μην απαντάς)

 

η ευτυχία είναι πολλά περισσότερα από τον περιορισμό ή την αποφυγή του πόνου!!! η ευτυχία έχει να κάνει με το να βιώνει κανείς εμπειρίες που έχουν νόημα κι αξία γι αυτόν και τους οικείους του… συντροφικότητα, εμπιστοσύνη, χαμόγελο, χαρά είναι μερικά για όλους μας κοινά…

 

πριν λοιπόν εκφράσεις την επόμενη επονείδιστη άποψη σου σκέψου καλά τι θα πεις… διότι στην προκριμένη περίπτωση η διάχυτη αβελτηρία σου, καθιστά επιτακτική την σιωπή σου!!!

 

το ‘χουμε;;;

 

 

 

anyparksiaοι αμέτρητες μικρές παρουσίες, που δεν έχουν πλέον τη δύναμη να προφέρουν τ’ όνομα σου… απουσίες είναι!!!

 

 

οι τσακισμένες σελίδες, ως άλλοι σελιδοδείκτες στ’ αγαπημένο σου βιβλίο, που την ανάγνωση του θα προσμένει, απουσίες είναι…

 

 

τα ξεχασμένα σου αποτσίγαρα, που το θάνατο τους δε ξόδεψαν ακόμη… απουσίες είναι…

 

οι φιγούρες σου, στου σπιτιού τ’ έρεβος απουσίες είναι…

 

η συντροφιά της σιωπής σου, απουσία είναι…

 

οι πιθανότητες κι προσδοκίες σου, απουσίες είναι…

 

της σύνεσης σου η μεθοριακή γραμμή, απουσία είναι…

 

οι μέρες, που σαν ποτάμι σ’ άνυδρες όχθες ρέουν, απουσίες είναι…

 

τ’ ονειρόδραμα που πρωταγωνιστούσες, απουσία είναι…

 

το κενό μέσα στο πλήθος, των θλιμμένων οργασμών σου, απουσίες είναι…

 

ο αγόγγυστος αναστεναγμός σου, απουσία σου είναι…

 

οι διανθισμένες υποσχέσεις σου, απουσίες είναι…

 

η αμφιθυμία σου, απουσία είναι…

 

οι αδήριτες ανάγκες σου, απουσίες είναι…

 

η δυσθυμία σου, απουσία είναι…

 

 

 

η βεβαιότητα, πως πριν από τους τίτλους τέλους καταρρέεις, το φινάλε είναι!!! μόνος αξιόπιστος μάρτυρας πως κάποτε φευγαλέα υπήρξες, η απουσία σου… είναι, απουσία ήσουν εσύ… κι κίβδηλη διάσταση π’ ολοκληρωτικά ανήκες…

 

όχι άλλα γεια… αντίο μοναχά!!!

 

η αυτογνωσία, μέσα απ’ την απώλεια… η ζωή, που δε χαραμίζω είναι!!!

 

 

 

kyriarxos-ypotaktikos

τον τελευταίο χρόνο ίσως και μ’ αφορμή το βιβλίο και μετέπειτα ταινία της eljames πενήντα αποχρώσεις του γκρι, όλο και πιο συχνά ακούω “αρσενικά” στα ανούσια πηγαδάκια που δημόσια στήνουν σε χώρους συναθροίσεων, να συζητούν για το bdsm και να κομπορρημονούν για τις επιδόσεις που καταγράφουν στη σχέση τους και πως οι αδιαμφισβήτητοι αφέντες είναι…

 

αν κι ο εκπεφρασμένος, διακαής πόθος όλων αυτών, η επιθυμία ένταξης τους σε κάποια “μυστικιστική οργάνωση” κυρίαρχων και υποτακτικών είναι, οφθαλμοφανές παραμένει ακόμα και στους αδαείς όπως εγώ, πως το μόνο στοιχείο που γνωρίζουν για το σπορ ένα χαστουκάκι στα οπίσθια είναι, άντε κι οι ροζ χειροπέδες των sex shops…

 

ο ερωτικός βίος είναι αδιαπραγμάτευτα προσωπική υπόθεση του καθενός κι αναφαίρετο δικαίωμα του, αυτό όμως που δεν κατανοώ -πέραν του γελείου κουτσομπολιού- είναι η ανάγκη ένταξης σε μια δήθεν ελίτ του χώρου, η οποία όχι απλά θα τους μυήσει στα μυστικά της αλλά θ’ αναγνωρίσει και θ’ αποδεχτεί την όποια ανωτερότητα τους!!!

 

επειδή όμως αναφερόμαστε σ’ ενήλικες κι όχι σε αμούστακους εφήβους οι οποίοι θα προκαλέσουν -έστω κι άθελα τους- ανεπανόρθωτα ψυχικά τραύματα στους ερωτικούς παρτενέρ τους, θεωρώ επιβεβλημένη μια πιο προσεκτική προσέγγιση του φαινομένου αυτού…

 

ο/η κυρίαρχος/η δεν κατέχει πτυχία κι ούτε νομιμοποιείται κάποια επιτροπή από ειδήμονες του χώρου ν’ αποφασίσουν για την επάρκεια, την αυθεντικότητα και την ανωτερότητα του…

 

τα δρώμενα -ευτυχώς μες στην πολυπλοκότητα τους- είναι απλά για εσένα αγαπητέ φλύαρε νεαρέ, που ‘γινες η αφορμή για να συνταχθεί το κείμενο αυτό.

 

στοιχείο αδιάσειστο της όποιας ικανότητας σου, θ’ αποτελεί πάντα το τελικό αποτέλεσμα της δράσης σου…

 

αν… η σύντροφος σου, σε σέβεται και σ’ αγαπά, αναστατώνεται στο παραμικρό άγγιγμα σου, βλέπει τη ζωή της να βελτιώνεται καθημερινά μαζί σου, αισθάνεται όλο και πιο ολοκληρωμένη συναισθηματικά κι ερωτικά, επιθυμεί με τη συμπεριφορά και τις πράξεις της να σε κάνει διαρκώς υπερήφανο, σ’ εμπιστεύεται και σε θαυμάζει, νοιώθει περήφανη που είναι της καρδιά σου η εκλεκτή, σ’ υπακούει τυφλά και κάνει τα πάντα για να σε ευχαριστήσει, εμπιστεύεται την κρίση και τις αποφάσεις σου και το βασικότερο ίσως, αν δίχως εσύ να την περιορίζεις στο παραμικρό, απολαμβάνει και την εξιτάρει το γεγονός πως σου ανήκει κυριολεκτικά, τότε και μόνο τότε -σύμφωνα πάντα με τα δικά μου πάντα υποκειμενικά κριτήρια- θ’ έχεις κάνει ένα μικρό βήμα προς την κατάκτηση του ποθητού για εσένα τίτλου, όχι από τους υπολοίπους, αλλά από τον ίδιο σου μονάχα τον εαυτό, ακόμα κι αν παραμένεις εντελώς άγνωστος στην bdsm ή σ’ οποιαδήποτε άλλη αξιοσέβαστη κοινότητα επιθυμείς να ενταχθείς…

 

το αν είσαι τώρα σε θέση, πρωτίστως να τα διακρίνεις πραγματικά όλα αυτά και κατ’ επέκταση να τα διαχειριστείς, είναι μια άλλη ατελεύτητη συζήτηση δε νομίζεις;;;

 

play the weeknd | fifty shades of grey