kittaro | ακριτομυθίες
1279
single,single-post,postid-1279,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

ακριτομυθίες

 

 

akritomythiesπεριπλανώμενος, κάπου ανάμεσα, στ’ αφιλόξενο αστικό ψυχιατρείο…

 

καθημερινότητα… σαν μια ταινία από παραισθήσεις, πρωταγωνιστής σ’ ένα φιλμ γεμάτο αναμνήσεις… τα σχέδια τους αλλάζω, το μέλλον μου σχεδιάζω… την ιερόδουλη μοίρα μου, ξανά προκαλώ… προτάσσω τα κυματιστά, πολύχρωμα λάβαρα μου… μ’ αγέρα απ’ τα ατίθασα όνειρα μου… νέοι ορίζοντες, προβάλουν εδώ…

 

κι εξακολουθώ…

 

εξακολουθώ, να ζω… να υπάρχω… να απαιτώ… να αναπνέω… να διεκδικώ!!! να προσβλέπω στην αλλαγή, μέσα απ’ το δικό σου, δικό μου, δικό μας ελεύθερο πνεύμα… ακόμη κι αν σε παλαδίνος, πρέπει να μετουσιωθώ… όχι, δε θα μ’ ευνουχίζει κανενός ο ρεφορμισμός… δεν μπορεί… δεν είναι ικανός… το μόνο π’ έχω να κάνω, είναι να σταθώ… είναι να εξέλθω… είναι να διαβώ…

 

κι εστιάζω…

 

στο μέλλον αγαπητέ μου εστιάζω… το ζοφερό τους παρόν τ’ απαξιώ… στο μέλλον αυτό, που πρόκειται να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου… κι εσύ κι εγώ… και χρωματίζω… χρωματίζω πουλιά, χάρτινα πουλιά και περιμένω… περιμένω να κελαηδήσουν… γιατί, χειμώνιασε!!!

 

αυτό κάνω…

 

εδώ, σε τούτη τη γωνία, μετατρέπω… μεταμορφώνω… ζωντανεύω… δίνω πνοή… δίνω ζωή… σε χαμένες προσδοκίες… κι όχι σε δράματα, που έντεχνα κορυφώνονται… κι αλλάζω… πλάθω… μορφοποιώ… και θα τ’ αλλάξω, όλα, όλα θα τ’ αλλάξω… μ’ ακούς!!!

 

προτού και την τελευταία μου ικμάδα, αναλώσω…

 

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.