kittaro | δράκοι
1035
single,single-post,postid-1035,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

δράκοι

 

 

drakoiτις γέφυρες της ζωής μας διασχίζουμε… μόλις φτάσουμε σʼ αυτές… κι έπειτα, πίσω μας τις καίμε… μην έχοντας πλέον τίποτα, εκτός απʼ τις θύμισες της… μυρωδιάς του καπνού και μια αμυδρή εικόνα… των όλων όσων βιώσαμε κι όσων, τα μάτια μας είδαν…

 

ίσως…

 

επειδή το πιο αυθεντικό πράγμα πάνω μας, είναι η ικανότητα μας ή μη, να υπερβούμε… τον εαυτό μας… καλύτεροι να γινόμαστε, νʼ αλλάζουμε, νʼ αναζητούμε, να δινόμαστε, νʼ αγαπάμε, να μοιραζόμαστε και… να ξεπερνούμε τις όποιες τεχνητές δυσκολίες…

 

ίσως…

 

τα παραμύθια άλλωστε, στα παιδιά δε λένε πως… οι δράκοι δεν υπάρχουν, ακόμα κι πλέον αφελείς, το γνωρίζουν τούτο… τα παραμύθια μας λένε πως… οι δράκοι μας… να εξολοθρευτούν μπορούν!!!

2 Σχόλια
  • Sophia
    Posted at 13:51h, 17 Οκτωβρίου Απάντηση

    Σε αγαπώ.

    Απόλυτα.

    Στο διηνεκές.

    Οι δράκοι μας πρέπει να μας φοβούνται. Δεν είχε ποτέ δράκος τέτοιους αντιπάλους.

  • Sophia
    Posted at 13:45h, 17 Οκτωβρίου Απάντηση

    Μπορούν;

    Μπορούν!

    Με κόπο, με πόνο, με φόβο, μπορούν!

Post A Comment