kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-11,page-paged-11,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

tragoydontasμαγική η ανάλαφρη τούτη, τʼ αγέρα πνοή… ορμώμενη, ορίζει διαδρομές… μειδιάματα παιδικά… κορδέλες χρωματιστές… ακτίνες φωτεινές… ποικίλα – πολύχρωμα γαϊτανάκια… έναστροι κήποι… πελάγη… αύρες γαλήνιες παραδείσων, νυχτερινές… ενεργειακές, παλλόμενες ψυχές… δονήσεις… δείκτες, ωρολογίων xρονικοϋποθετικών… μακρύς εινʼ ο δρόμος μου κι εγώ προέρχομαι από πολύ μακριά, μαζί με σκόνη… σαν τη διαδρομή μιας μέλισσας… που στο πέρασμα της εναποθέτει σταγόνες, σάρκας ρόδινης, υγρής… δια μέσου εκπνοών, σπορογονιώ…

 

τραγουδώντας, χρωματίζω πουλιά!!!…

 

 

 

thelo-fotiaαρμενίζουν οι ψυχές… σ’ αίολους και σκοτάδια… ιστία φαντάζουν οι στιγμές, που ο αγέρας τα γεμίζει… αγάπη, η ʻμοίραʼ τούτη ίσως να ‘ναι, που ναυάγια ορίζει…

 

αμαρτωλοί, άγιοι κι ιούδες… μέσα πλωτά, θαλασσοταραχές… μία ζωή μονάχα δε μου αρκεί, για να τ’ απαριθμήσω… μετράω μια, μετράω δύο, μετράω τρείς μα σταματώ… κόπωση ψυχική με καταβάλλει…

 

δύο, τρείς, ίσως και περισσότερους αιώνες… τ’ ίδιο αστέρι ψηλά κοιτώ… μα, πριν το δικό σου ν’ αποκτήσει… όνομα ποτέ πριν, δεν του ‘χα δώσει…

 

κι αν τυχόν με ρωτήσεις γιατί, τάχα να είναι τόσοι… χαμογελαστός θ’ αποκριθώ, άπειρα τα καράβια στη ζωή, μα ένα μοναχά αυτό, που θα ‘χουμε γι απάνεμο λιμάνι…

 

και θέλω θάλασσες τ’ απρίλη μου… αρμύρα απ’ της ψυχής σου την πληγή, αρμύρα απ’ της καρδιάς σου την πηγή… θέλω να θες τα πάντα!!!

 

λαμπύρισμα, στις κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών σου, θέλω ν’ ακούς… και θα σου πω τα λόγια της ψυχής μου… στα πράσινα σου μάτια, στο χαμόγελο σου το μεταξωτό… θέλω φωτιά!!!…

 

play υπόγεια ρεύματα | νατάσα

 

 

dot-dot-dotαποσιωπητικά: ελλειπτικότητα – παράλειψη. σημειολογικώς τα … δηλώνονται πάντα με τρεις τελείες (…) και χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν (α) ελλειπτικότητα και (β) παράλειψη.

 

όταν ο γράφων δεν θέλει να αναφέρει ρητά κάτι, είτε γιατί δε θέλει να το σχολιάσει είτε για να αφήσει ελεύθερο τον αναγνώστη να λειτουργήσει συνειρμικά με βάση τα συμφραζόμενα και να δώσει τη δική του ερμηνεία, τότε ο γράφων καταφεύγει στην ελλειπτική γραφή (στα …), που δεν συνδέονται με τη δομή της πρότασης (όπως η τελεία, το κόμμα ή το ερωτηματικό), αλλά με τον σχολιασμό των λεγομένων (σχολιαστική στίξη).

 

η αποσιώπηση – όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο – είναι η μέγιστη μορφή σχολιασμού!!! γιατί λειτουργεί με βάση τον ελεύθερο συνειρμό του αναγνώστη και μπορεί να λάβει ποικίλη έκταση.

 

τόσο η ποίηση όσο και η πεζογραφία χρησιμοποιούν πολύ τα … το ίδιο σημείο στίξεως (οι τρείς …) δηλώνει και οποιαδήποτε παράλειψη λέξεων, φράσεων, προτάσεων (μεγάλη ή μικρή, συνεχή ή διακοπτόμενη) κάνει ο γράφων, όταν χρησιμοποιεί στο κείμενο του παραθέματα ή αποσπάσματα από κείμενα άλλων ή και δικά του (διακειμενική χρήση). στην περίπτωση αυτή, για να μην συγχέεται η ελλειπτικότητα με την παράλειψη, είναι προτιμότερο τα … να μπαίνουν σε […].

 

αποσιωπητικά ακόμη σημειώνουμε και μετά από θαυμαστικό ή ερωτηματικό, στις περιπτώσεις αυτές δείχνουν ένα σταμάτημα στην ομιλία. όταν υπάρχουν αποσιωπητικά, το ερωτηματικό σημειώνεται πριν από αυτά και το ίδιο ισχύει και για το θαυμαστικό-α.

 

μεταξύ των αποσιωπητικών και της λέξης που προηγείται δεν αφήνουμε διάστημα.

 

όταν τα αποσιωπητικά βρίσκονται στο τέλος της περιόδου δεν προσθέτουμε τελεία.

 

δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα αποσιωπητικά αντί της συντομογραφίας κ.λπ., όπως κάνουν συχνά οι γάλλοι.