kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-12,page-paged-12,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

xromataσʼ αυτή τη διαδρομή, που χαράσσω ψυχή μου… την αυταπάρνηση έχω μάνα μου και το μαγικό ραβδί μου… κι οτιδήποτε αδύνατο φαντάζει, το ξεπερνά η πουτάνα η φωνή μου… αλάτι εμποτίζω, τη νέα βαθιά πληγή μου… τα χνάρια μου, αντί για χάρτη ακολουθείς… πλάθω… προσφέρω… ανασαίνω… απʼ τα χρώματα πληθαίνω… σαγηνεύομαι και ταξιδεύω… για όποιον απροσάρμοστο επιθυμεί, φωτιά γεννώ… περιγελάστε με… χλευάστε με… ξεχάστε με… σαν άλλο φυτίλι, πλέξτε με κι ανάψτε με… μέσα στην πλάνη σας… όνειρο ατόφιο παραμένω, που θα εκραγεί… ο κόσμος μας… είναι η ζωγραφιά μας… ο κόσμος σας… είμαστε εμείς!!!…

 

 

kleidiένας γρίφος τριγύρω όλα… και το κλειδί του, μια αρμαθιά από δεκάδες άλλους γρίφους… ξαναπροσπάθησε, απέτυχε… και πάλι… μάθε απʼ την αδυναμία σου… όσο πιο πίσω μπορέσεις να κοιτάξεις, τόσο πιο μπροστά, θα κατορθώσεις να διακρίνεις… μη λησμονάς μοναχά πως, αν για πολλή ώρα μιαν άβυσσο παρατηρείς, τη δυνατότητα και τούτη αποκτά, μέσα σου να κατοπτεύσει… μην ποθείς ο καλύτερος να ʻσαι, τον εαυτό σου… αυτόν τόλμησε, να ξεπεράσεις!!!…

 

 

nosokomeioχαράματα σχεδόν, το σαγηνευτικό λήθαργο της αυγής, διακόπτει του τηλεφώνου ο χτύπος…

 

καλημέρα κύριε, σας περιμένουμε, έτοιμοι είμαστε… η ώρα ήρθε…

 

λεπτά μετά, το σώμα το μυαλό και η καρδιά στο θάλαμο αναμονής… να τα κουρσέψουν επιθυμούν, τις λέξεις περιμένουν να τους πάρουν, τ’ όραμα, τις σκέψεις…

 

πρωτίστως μ’ αιμοληψία ξεκινάν… μα, κύριε… μ’ απορία η ειδικευόμενη με κοιτά… παπαρούνες, ξέρω παράδοξο φαντάζει μα… παπαρούνες, στις φλέβες σας κυλούν…

 

σε ψυχίατρο με παραπέμπει, το ανάκλιντρο ακολουθεί… και ξάφνου, κάποιος το… βλέμμα μου, τα μάτια μου κοιτά(!) κι αναφωνεί… αλήθεια, πάντα τόσο σπινθηροβόλα και κόκκινα ήταν;;; αφιόνι μ’ ορμή αναβλύζουν!!!

 

ρητορικό τ’ ερώτημα του προφανώς, καθώς το παραπεμπτικό του για τον οφθαλμίατρο, στο χέρι μου ήδη κρατώ… έκπληξη και τούτη(!)…

 

σαν άλλος πολύφημος φαντάζει, πίσω απ’ το μεγεθυντικό φακό του… με το ‘να του μάτι, το μυαλό μου αυτός κοιτά(!) το βλέμμα μου δεν τον απασχολεί… μα, αλλού εστιάζει… κύκλωπας το μάτι του στη θέα μου… και το μυαλό μου άραγε, θησέας;;; ίσως για αυτό ακόμα ν’ απορεί, πως από κει κατόρθωσα και βγήκα, νικητής…

 

σε θαλάμους εξωτερικών ιατρείων πλέον… κλινήρης κι ήρεμος μου ζητούν να παραμείνω μέχρι το διευθυντικό επιτελείο, να μ’ επισκεφτεί ξανά… πίσω από ξεθωριασμένες κουρτίνες… εμποτισμένες πόνου ιστορίες… τα ξεχαρβαλωμένα, τηλεφωνικά σύρματα παίρνουν φωτιά… ενισχύσεις καλούν… ιδιάζουσα περίπτωση ο κύριος αυτός, ενημερώνουν…

 

έφτασαν, είναι κιόλας εδώ… έπειτα απ’ τη σύντομη ενημέρωση, ο επικεφαλής ξεκινά… κύριε μαζί σας θα ‘μαι ειλικρινής… δεν έχω συναντήσει κάτι ανάλογο ξανά… μοναχά στη βιβλιογραφία ένα ανάλογο περιστατικό θυμάμαι κι αυτό με κάθε επιφύλαξη… αδυνατώ σε γνωμάτευση ή έκβαση να καταλήξω… μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω, να πω…

 

κι όμως… με περίσσιο θράσος, να τον διακόψω τολμώ, η απάντηση σας ειν’ απλή!!! πολλοί έχουν περιορισμένη ζωή μέσα τους κι αρκετό θάνατο, κάποιοι άλλοι… ανέκαθεν, πίσω απ’ τη φαινομενική γαλήνη, ελλοχεύουν σοβαρότατοι κίνδυνοι σε διάφορες μορφές… τύχη και τείχη… άρνηση, μονάχα μια άρνηση… τίποτε άλλο… ξέρετε, δε χρειάζονται πολλά για να πεθάνεις… κι εγώ, από παιδί πεθαίνω σε ταξίδια… άραγε τι λέτε… είστε έτοιμος ν’ ακούσετε για την ατελεύτητη αρχή της ζωής και θεραπείες που στηρίζονται… στου νου την επιστήμη, φαρέτρα να πλέξετε απ’ της νύχτας την κόμη ή μήπως προτιμάτε κι εσείς, ν’ ακολουθήσουμε τα τυπικά;;;

 
 

 

 

navagoiμε κουλτουριάρικη διάθεση, το χρόνο μας, σαν πεπρωμένο εμφανίζουν… οφείλουμε τάχα, να τον αποδεχτούμε και να τον μετρήσουμε, όπως αυτοί μας ορίζουν θα πουν… και το πνεύμα μας, επειδή εμπίπτει σ’ αυτόν, ανεκπλήρωτο θα παραμένει, στη διαδικασία αναβαθμίσεων, διαβαθμίσεων, αντισταθμίσεων… μέχρι τη στιγμή της πτώσης, στ’ απόλυτο κενό, δέσμιο είναι θ’ ακούσεις… μονάχα που… η πτώση μου τούτη, δεν εμπίπτει στη σφαίρα του δικού σας χρόνου, μα… στην ίδια μου τη φύση… μαθηματικός ο τύπος σας, περίτεχνα, φυσικό φαινόμενο παριστάνει… όμως, το προϊόν σας τούτο με μηδέν ισούται… υποδηλώνοντας την πλήρη έλλειψη ποσότητας, μεγέθους κι ανυπαρξίας… για ν’ εξακολουθήσει κανείς ανάσες να μετρά, για να μπορέσει θετικά πρόσημα να προσθέσει, πρέπει το ταχύτερο απ’ την εξίσωση σας αυτή να δραπετεύσει… κάθε ευφυής άνθρωπος στον εαυτό του, τ’ οφείλει αυτό… να διαφύγει, απ’ το απέραντο κενό της ανυπαρξίας σας… σε τούτη τη διαδρομή, αρκετούς συνάντησα, που σαν σωτήρες όπως εσείς μου συστήθηκαν… περίτεχνα καμουφλαρισμένοι ναυαγοί που δεν ξέραν καν… να κολυμπούν!!!