kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-13,page-paged-13,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

provolesτʼ ανθρώπινου πνεύματος, όλες οι ανθρώπινες ερμηνείες… γι αυτό και πολλές φορές εινʼ απατηλές… ενδεχομένως την πραγματικότητα, όχι μονάχα να μη διακρίνουμε, αλλά και να μην κατανοούμε αυτό, που ο άλλος θέλει να μας πει… σκαριφήματα, πριν και κάτω απʼ το δικό μας πρίσμα… αυτό που βλέπουμε, αυτό που μας προβάλουν (επιτηδευμένα ή μη), θεωρούμε (όχι άδικα) πως είναι και το πραγματικό… κι αν… σε υποκειμενικά – ελαττωματικά ή ακόμα και σε προκατειλημμένα συμπεράσματα ότι διακρίνουμε βασίζεται;;; νόηση πρωτίστως, στην πλατωνική αλληγορία της σπηλιάς… κι έπεται η… κατανόηση!!!…

 

 

kokkinoστον κοπετό ανάμεσα, το καλοκαίρι απελαύνει… πάμφωτο, ολιγαρκές, ξεδιάντροπο, γυμνό… τις ανάγκες σου επιτακτικά περιορίζει, ξανά στις βασικές… τίποτα ενδεχομένως να μην έχεις μα… τα πάντα πρέπει να κατέχεις,… ολοκληρωμένη διδακτορική διατριβή το παρελθόν, άπαξ και το σπουδάσεις… να το ρουφήξεις όλο σε καλεί… σαν της μυστηριώδης bloody mary… σαν μια φιάλη, αίμα γεμάτη… στης επανάστασης το φόντο, το χρώμα τους, σε προτρέπει να της δώσεις…

 

συμβουλή: καυτά δοκιμάστε να τα πιείτε, πριν ποτίσετε τον ανθό…

 

 

iliostagonesσιωπής αναγραμματισμοί… μ’ άξονα το φως, μέσα απ’ τη μυστηριώδη νόηση της γλώσσας… μονολόγων – διαλόγων καταγραφές… ξετυλίγοντας το μίτο της αριάδνης… στα δαιδαλώδη καλντερίμια του μυαλού, να εμβαθύνουν επιχειρούν… ανέκαθεν μια επιλεκτική, κατά περιόδους σιγή, υποβλητικά ανέδιδε ο κόσμος τούτος… κείμενα, μ’ εφαλτήριο οργανικό, τον πυρήνα ενός εγκεφαλικά διαταραγμένου σύμπαντος, να παραμένει… ατέρμονων διαδρομών, στα βάθη των αιώνων καρπίσματα… μιας καταδικασμένης, ψυχής ταξιδιάρας, αποτελούν… προτού τ’ άλικο χρώμα της ξανά χαθεί… προτού σ’ αέριο πάλι μετουσιωθεί… λίγο πριν το βρασμό, εκεί… ξανά μην αμελήσετε και δύο σταγόνες ήλιο ρίξτε!!!

 

υ.γ. κι όταν… έχεις ξεφύγει, είσ’ αλλού, αναφωνείτε… αλήθεια… έχετε άραγε σκεφτεί, πόσο τ’ απολαμβάνω τούτο;;;

 

 

 

paizogeloκι αν νομίζεις πως, για να γκρεμίσω επέστρεψα αυτούς… π’ επανειλημμένα επεδίωξαν να σκοντάψω… μοναχά για να τους δείξω, πως δεν έπεσα βρίσκομαι εδώ… αν για να τους αντιμετωπίσω, πρέπει τ’ ανθρώπινα μου ν’ απαρνηθώ… άκοπη τη νίκη τους προσφέρω!!!