kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-14,page-paged-14,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

astrapovrontaμοναχά σαν τ’ αστραπόβροντα, αν τις μήνιγγες διαπεράσουν… βεβηλώνοντας βάναυσα, τ’ άβατο των προσωπικών σου διεργασιών… επανειλημμένα, παρά φύση, κτηνωδώς… τ’ εγκεφαλικά σου κύτταρα… ξανά, ξανά, ξανά και ξανά! κατορθώσουν να βιάσουν… τότε μονάχα, αντάμα μ’ αυτούς, η βαλβίδα της καρδιάς σου, να πάλλει λαχταρά…τούτο να ‘ναι άραγε, το συν… της ουσίας;;;

 

 

korakiaτο μυστικό για να ζεις μες στη βουή του κόσμου, με τον ελάχιστο δυνατό πόνο, είναι να καταφέρνεις όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ν’ ασπαστούν τις αυταπάτες σου… όταν εσύ, απολαμβάνεις τη χλιδή…

 

σαν ασύνετος άνθρωπος, ιδεατούς κόσμους δημιουργώ… ο δικός μου ο θεός δεν απαιτεί με κεφαλαία γράμματα και τίτλους να τον προσφωνώ… δεν επιβάλει από χρυσά δισκοπότηρα να πίνω στ’ όνομα του νερό… γιατί τίποτα δεν αξιώνει, τίποτα δεν απαιτεί… δόγματα, ιερατεία, μαυροφορεμένους (σαν λατέρνες στολισμένους) κλαυσίγελους ακόλουθους και ναούς, αποποιείται… το φορμαλισμό αφορίζει και τον εκμαυλισμό… αδιαφορεί για παχυλές τραπεζικές καταθέσεις κι αμοιβές, μπίζνες ιερατικές… κεφάλαιο την ορεσίβια αφθονία θεωρεί και πλούτο τη σιωπή, που στην κορύφωση των συναισθημάτων, αυξάνεται εκθετικά… απ’ αδιάκριτες απαστράπτουσες εκρήξεις συνοδευόμενη…

 

π’ ανεξίτηλα τ’ αρκεί, όχι μονάχα στη ψυχή μου, μα και στο σώμα μου, η μορφή του έχει χαραχτεί… που σε βωμό έχει μετουσιωθεί, γεμάτος στίγματα, ιδεογράμματα κι ουλές… έτσι μ’ ενημέρωσε πάλι εχθές…

 

εχθές που… βοήθησε μου θεέ μου, νοιώθω να χάνομαι του είπα… στ’ όρια της λογικής, τόσο τέλεια ακροβατώ, που αν πέσω μ’ απόλυτη συμμετρία θα τεμαχιστώ… κι εκείνος αποκρίθηκε πως… μα, τούτη είναι η βοήθεια μου, να χαθείς… για να σε ψάχνουν στους αιώνες…. και το σήμερα, το τώρα;;; η τελευταία γωνιά, ενός κόσμου σφαιρικού που… και καλείσαι και μπορείς να υπερασπιστείς!!!…

 

υ.γ. ενδεχομένως όχι μονάχα τις λέξεις, αλλά και τη μορφή μου να μην αντέχεις… και σαν άλλο κόκκινο πανί, τα πελάγη μου τούτα βλέπεις… πάνω τους μαινόμενος ορμάς, εμένα για να πονέσεις… την προσοχή σου εφιστώ! στου δικού μου γαλάζιου ουρανού το πλατύσκαλο, νύχτα, ανυπόδητος θα πέσεις… στον παράξενο ομιχλώδες τούτο κήπο, με τα διάφανα κρίνα σύννεφα μου… εύκολο που ‘ναι!!!

 

 

fysalidaόταν μεγαλώσω, θα γίνω εγώ… μια τόση δα γωνίτσα στο net θα πιάσω, τ’ όνομα μου θα χαράξω και μαζί μ’ αυτό… όσα χρωστώ θα γράψω κι όλα τα σ’ αγαπώ θα συντάξω, εκείνα π’ ακόμη σε τρομάζουν και για να μη σε πικράνουν, δε θέλησα ποτέ να πω…

 

μέχρι τότε… την υπόσταση μιας φυσαλίδας θα ‘χω… όπως στο γυάλινο ποτήρι σου με το στάσιμο νερό, εκεί μέσα, άσε με πρωτίστως να πνιγώ… κι έπειτα οριστικά, στα πελάγη μου σα ναυαγός, θα χαθώ… θα βυθιστώ…

 

αέναος κύκλος η ώρα τούτη, από παιδί την εκκολάπτω, την κυοφορώ… παραδομένο, μετέωρο, άψυχο σώμα, βυθιζόμενο αργά, στ’ απύθμενο μαύρο πέλαγο… πρεμιέρας αποσβολωμένος θεατής, σαν άλλα ποπ – κορν, ερωτηματικά μασουλώ… όμορφο θέαμα, μαγικό… το θάνατο μου ή την ανάσταση μου παρακολουθώ;

 

έναν ωκεανό, κάτω απ’ το χαλάκι της εξώπορτας μου, για σένα έχω κρατήσει, που εκτείνεται – επεκτείνεται και σε λαχταρά… οι πόρτες μου, εκβολές ποταμών… κι εγώ ακόμα, σταγόνες εγκιβωτίζω… περίεργο… που τόσο πολύ τα δευτερόλεπτα, με τους αιώνες μοιάζουν!!!…