kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-15,page-paged-15,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

allagiνάρκη… λήθαργος… όχι περασμένα μεσάνυχτα μονάχα, μα χάραμα σχεδόν κοντεύει… έντονος, βίαιος, εκκωφαντικός, χτύπος στην πόρτα ξάφνου… ανησυχία, αναστάτωση, τρόμος, θυμός… μα ποιος να ‘ναι, τι να θέλει και γιατί με τόσο μένος άραγε, την ώρα τούτη μου χτυπά;;; άμυνα, επιφυλακτικότητα, επίθεση, δρασκελιές…

 

– ποιός είναι, τι θέλετε, τι συμβαίνει;

 

– ανοίξτε… ανοίξτε σας παρακαλώ, με κυνηγούν…

 

– ορίστε! και γιατί να το κάνω αυτό, ποιος είστε… ποιοι και γιατί σας κυνηγούν;;;

 

– είμαι… η αλλαγή είμαι… με κυνηγούν… ανοίξτε μου σας παρακαλώ…

 

απορία γεμάτος, τον καθρέφτη μου στην είσοδο κοιτώ… για φάρσα πρόκειται, δεν μπορεί… κάποιος πλάκα μου κάνει…

 

– η αλλαγή;;;

 

– ναι εγώ είμαι, όντως! σας παρακαλώ ανοίξτε, με καταδιώκουν… με κυνηγούν… να με φυλακίσουν επιδιώκουν πάλι, να μ’ απομονώσουν… δεν έχω άλλο χρόνο, σας παρακαλώ μην αργείτε, ανοίξτε…

 

– συγγνώμη αλλά… δεν καταλαβαίνω αδυνατώ! μήπως ονειρεύομαι, μήπως υπνοβατώ, τι πραγματικά συμβαίνει εδώ; ποια αλλαγή και με γνώμονα τι, χτυπάς τη δική μου πόρτα… κι αν όντως είσαι η αλλαγή, γιατί δεν αλλάζεις και την κατάσταση, που τούτη τη στιγμή η ίδια υπομένεις;;;

 

– έχετε δίκιο να μην κατανοείται ναι! η απόγνωση, τ’ αδιέξοδα, η ιδιοτέλεια, η αδιαφορία, η φιλαυτία, η μνησικακία κι άλλα τόσα με κυνηγούν… όλα αυτά, που ‘χουν σε βάθος χρόνου με την ανοχή σας ανδρωθεί… όμως, να σας βλάψω δεν επιθυμώ, να σας βοηθήσω μονάχα καρτερώ, μα ανοίξτε μου πριν να ‘ναι αργά… σας ικετεύω… σας παρακαλώ!!!

 

– …

 

– η μόνη μου ελπίδα κύριε, είστε… εσείς κι όλοι οι υπόλοιποι, όπως εσείς… σας παρακαλώ… δεν μπορώ, δεν είμαι ικανή να κάνω τίποτα δίχως εσάς, αδυνατώ… εσείς, μονάχα εσείς, λόγο ύπαρξης μου δίνετε κι ελπίδα… μονάχα μέσα από ‘σας υπόσταση και νόημα, ν’ αποκτήσω μπορώ…

 

– όχι! δεν μπορείς, δε με πείθεις, δεν είσαι ικανή, εμένα δε με ξεγελάς… ένας κοινός απατεώνας είσαι και τίποτα παραπάνω… φύγε!!! φύγε τώρα σε παρακαλώ, πριν…

 

– μάλιστα, κατάλαβα… συγγνώμη ταπεινά, για την ενόχληση κύριε σας ζητώ… και σας ευχαριστώ… σας ευχαριστώ, γιατί ακόμη και πίσω από πόρτες σφαλιστές… κάτω από εφιδρωμένες, αμήχανες, χαχόλες σάρκες… πάντα απολαμβάνω, το διάλογο και τον θηρευτών μου τον εκμαυλισμό!!!… όνειρα γλυκά κι ατελέσφορα κύριε…
 

 

 

dixos-titloμια αδυναμία στη σκιά της, πόσα χαρίσματα άραγε μπορεί να κρύψει; κι αντίστροφα… ένα χάρισμα, πόσες αδυναμίες μπορεί νʼ αποκρύψει, με την παρατεταμένη του εκπομπή, έντονου κι ανέσπερου φωτός… που ʻναι αλήθεια όχι πιο εύκολο, μα πιο συνετό, να ερευνήσει κανείς;;;

 

 

thymamaiτο χώρο θυμάμαι… μα ακόμα πιο έντονα, εκείνο το νεαρό ξανθό κορίτσι στο γκισέ θυμάμαι… π’ αγνοώντας – περιφρονώντας επιδεικτικά, τους ανήμπορους συνανθρώπους της οι οποίοι μπροστά της στέκονταν ευλαβικά, μήπως κι απ’ την ίδια εξυπηρετηθούν, εξακολουθούσε να χαριεντίζεται προκλητικά, με το χαλβά συνάδελφο της…

 

κι άλλα θυμάμαι… τις μνησίκακες, απαίδευτες φάτσες τους θυμάμαι… που είναι μονάχα απ’ τις ράτσες τους ικανές, τα ζώα και τους ανθρώπους να διαχωρίσουν…

 

την αίσθηση θυμάμαι… την αίσθηση της ματαιότητας, που με κυρίευσε παρατηρώντας τα αποσβολωμένος όλα αυτά… την ατελείωτη ουρά στην τάση των περισσοτέρων, να σκάβουν τριγύρω τους μια τεράστια τάφρο… να βουλιάζουν οικιοθελώς, σ’ έναν πελώριο βάλτο…

 

κι άλλα περιστατικά, ακόμα θυμάμαι… δεν είναι ζωή αυτή για μένα… μέσα απ’ τα δόντια μου, επαναλάμβανα συνεχώς… δεν επιθυμώ τη ζούγκλα αυτή, που σ’ αιμοδιψή όντα τους έχει μετατρέψει… στις πράξεις τους, στα λόγια τους… απαγχονισμός! παντού, ακόμη και στην αγάπη από φόβο δειλιάζουνε… τους συνανθρώπους τους χλευάζουνε, τα πάντα μετουσιώσανε σ’ ένα τεράστιο εγώ!!!

 

να φύγω ήθελα θυμάμαι… να φύγω τρέχοντας μακριά… απ’ την βδελυρή πλημμυρίδα της ματαίωσης τους… παθογόνοι ιοί, π’ ανεξέλεγκτα πολλαπλασιάζονται… ακόμα κι ο διάβολος πλέον μαζί τους γελά, για δες…

 

όλα αυτά κι άλλα πολλά, τη στιγμή εκείνη π’ έζησα θυμάμαι… σε ποίον όμως να τ’ αναφέρεις, σε ποίον να τ’ εκμυστηρευτείς… όλοι στο μικρόκοσμο μας έχουμε αποσυρθεί… στο έρεβος αυτό, π’ απέλπιδα ενδεχομένως σε καλεί ή να υπερασπιστείς την ελάχιστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια… ή στον ίδιο βάλτο μαζί μ’ αυτούς, να γλιστρήσεις αργά κι εσύ…

 

πριν την πλάτη μου στρέψω, πριν αθόρυβα χαθώ, ένα χτύπημα στον ώμο θυμάμαι… και των αβίαστων λέξεων μου την ηχώ… αν θελήσεις, αν μπορέσεις, αν τη διάθεση έχεις εσύ άγνωστε, να μ’ αφουγκραστείς… αν παρ’ ελπίδα, στα λόγια μου δώσεις, λίγη προσοχή… μονάχα τούτο τόλμησε σε παρακαλώ… ν’ αγαπήσεις όχι εμένα, μα τ’ όνειρα μου… εκεί, εκεί… π’ εκκολάπτεται μια άλλη ζωή!!!…

 

 

 

anastasiσαν σκηνοθέτες επιθυμίες, φόβους, αποτυπώνουν που φωλιάζουν στη ψυχή του καθενός… στούντιο κινηματογραφικό, αυτό τ’ ανθρώπινου εγκεφάλου σκηνές απ’ το μέλλον αναπαριστούν… ενδόμυχα, ασυνείδητα, ενστικτωδώς… και καταγράφουν… καταγράφουν όχι μονάχα όλα όσα έχουμε βιώσει, μα κι αυτά, που έχουμε εμείς οι ίδιοι επιλέξει να μας συμβούν…

 

σκέψεις… τι είναι τελικά οι σκέψεις;;; γιατί με προτζέκτορες μοιάζουν, που με κάθε λεπτομέρεια προβάλουν τις σκηνές που ‘χουμε ζήσει, στον τοίχο της ζωής…

 

γιατί μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο υφαίνουν τον ιστό τους… στον ανθρώπινο νου;;; γι έναν πολύπλοκο μηχανισμό ασφαλείας πρόκειται ή μήπως για τα κλειδιά, που θα μας απελευθερώσουν ουσιαστικά απ’ όλα μας τα δεσμά… απ’ όλα μας τα δεινά…

 

σπόρους φυτεύουμε όλοι, ασυνείδητα – συνειδητά στην καλλιεργήσιμη τούτη, του υποσυνείδητου μας γη… δυνητικοί αγρότες είμαστε όλοι… πως περιμένουμε άραγε να θερίσουμε διαφορετικά, απ’ αυτά που μοναχοί μας, έχουμε σπείρει;;; τ’ αύριο… τ’ οποιοδήποτε δικό μας αύριο, το πλάθουμε μοναχά εμείς, προσωπικά!!! γι αυτό και παραμένουν ιδιαίτερα σημαντικά, τα σπόρια, τα υλικά…

 

ενεργειακές σκέψεις… ενεργητικές σκέψεις… αυτές είναι οι απόλυτοι, οι μοναδικοί πρωταγωνιστές… ζούμε – βιώνουμε, αργά η γρήγορα, οτιδήποτε είχε κατά το παρελθόν στη βάση δεδομένων του νου, από ‘μας τους ίδιους καταγραφεί… έτσι, όπως το ‘χαμε ακριβώς, υποσυνείδητα δρομολογήσει…

 

τη μοίρα, τ’ άστρα, το πεπρωμένο, το κάρμα, ξεχάστε… υπαρκτές ναι! μα αμελητέες ποσότητες, ειν’ αυτά… το σενάριο δε γράφεται απ’ τους άλλους για μας… μονάχα από ‘μας τους ίδιους, για εμάς… εμείς το καθορίζουμε!!! ουδέποτε ήμασταν ή υπήρξαμε, κάποιου είδους τιμωρίας κομιστές… αρνητικές ενέργειες, παραλείψεις, προβολές, όλα αυτά, π’ εμείς οι ίδιοι στο παρελθόν δημιουργήσαμε…

 

άραγε ποιος ή τι ορίζει, πως δεν μπορούμε να επέμβουμε;;; κάθε νόμος, κάθε ενέργεια, κάθε ροή, μοναχά με κάτι ισχυρότερο μπορεί ν’ αλλάξει… αλλά μπορεί… κι η σκέψη είναι, ναι! είναι ένας απ’ αυτούς!!! σκέψεις, λέξεις, πράξεις, μας καθορίζουν τελικά… σκέψου, τι προηγείται σ’ όλα αυτά;;;

 

διάβαση, απ’ της οδύνης την περιοχή, στης ψυχή μας τ’ ανέσπερο φώς… όλοι περνούμε δοκιμασίες φυσικά, κάποιοι όμως ορθώνουν ανάστημα όταν κάποιοι άλλοι σκύβουν το κεφάλι… κι αν γονατίζουν, δεν είναι επειδή δεν υπομένουν πλέον το ζυγό, μα επειδή ήρθε η ώρα… η στιγμή να εκτιναχθούν!!!…

 

δικαίωμα στην ευτυχία, στη χαρά, έχουμε όλοι… τι ‘ναι όμως αυτό, που σκοτώνει τ’ όνειρα μας τελικά;;; γιατί επιτρέπουμε την επιβολή, στο φόβο την άρνηση κι άλλα συναισθήματα αρνητικά… γιατί δεν προτάσσουμε τις θετικές μας σκέψεις σ’ όλα αυτά… γιατί σαν αλεξίσφαιρό μανδύα, δεν τις φορούμε…

 

σκοπό ζωής, τις θετικές σας σκέψεις κάντε… με τον εαυτό σας απορήστε, τούτη τη στιγμή… άραγε γιατί αναπολείτε δυσάρεστες καταστάσεις απ’ το παρελθόν… γιατί εξακολουθείτε να μένετε δέσμιοι και να δίνετε τροφή και υπόσταση σ’ αυτό… πιο το όφελος σας απ’ αυτή τη διεργασία;;; όλα έγιναν για κάποιο σκοπό και οτιδήποτε δεν μπορεί πλέον ν’ αλλάξει, τίποτε δεν τ’ εμποδίζει ταυτόχρονα, σε μια ανάμνηση γλυκεία να μετουσιωθεί… και σ’ οδηγό…

 

μην ταυτίζεστε, μην προσκολλάτε, μη δημιουργείτε μόνιμες αρνητικές σκέψεις κι εμμονές… μην επιτρέπετε στις σκέψεις σας αυτές, από ψύχραιμους κι αποστασιοποιημένους παρατηρητές… σ’ άψυχες, άβουλες, μαριονέτες να σας μετατρέπουν…

 

αδυσώπητη ενέργεια οι σκέψεις… μανδύα, πέπλο ζωής, δημιουργούν… κυριολεκτικά, ασυνείδητα – συνειδητά την τροφοδοτούν… αργά η γρήγορα κι όσο επιμένουμε σ’ αυτές, στο μέλλον η υλοποίηση τους θα επιτευχθεί… επιστρεφόμενη στην πηγή ενέργειας τους… σ’ εμάς!!!…

 

μαύρο φόντο, το χώρο τούτο περιβάλει… ουδέποτε όμως έπαψαν όπως έχω ξαναπεί, τ’ όνειρα του να ‘ναι χρωματιστά… τι κι αν δε γνωρίζουμε ακόμα τους νόμους, που διέπουν κάποιες περιοχές… κάποιες οπτικές… αυτό δεν τους εμποδίζει στο ελάχιστο να υπάρχουν… και να υπάκουμε σ’ αυτούς πριν καν εκείνοι διατυπωθούν… ο νόμος όχι απλά υπάρχει, μα κι αλάνθαστα, σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια ελβετικά, λειτουργεί…

 

εύκολο όχι, σαφώς μπορεί να μη φαντάζει… αδύνατο όμως;;;

 

καλή ανάΤαση!!!…