kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-16,page-paged-16,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

feggariδες, απαλά γλιστρώντας προς εμένα, πάλι είναι πάνω στο κύμα… να, πέρα ‘κει που με σπασμένα τα φτερά, η νύχτα πέφτει… απαλή και βουβή η αχλή της, προτού λαίμαργα όλα τα καταβροχθίσει… προτού στη σιωπή της κι εγώ χαθώ… αμοντάριστα κινηματογραφικά σενάρια, εκφράσεις πόνου κατακτούν το πρόσωπο μου… στις παλάμες πάγωσε και το τριαντάφυλλο που κρατώ, τα φύλλα του έχουν μαραθεί, έπαψε ν’ αυξάνεται…

 

επανεκκίνησης πικρός ο αναστεναγμός, σα νυστέρι τη σάρκα μου ξεσκίζει… μέσα μου, διαχέοντας τη συμφορά… πριν γίνουμε τροφή για τους οργανισμούς της λάσπης, μείνε, κράτα με σφιχτά… κινούνται ανάμεσα μας απ’ το χθες, μορφές, που τώρα μοιάζουν μοχθηρές, μίσους συσπάσεις… τι να ‘ναι αλήθεια, αυτό που σε μια στιγμή σαν αγκαλιά το λαιμό μας κυκλώνει και ταυτόχρονα σα θάνατος ζυγώνει… στο μπλε της μοναξιάς… η ορχήστρα της σιωπής, πόσο πένθιμα για μένα παίζει;;;

 

 

kopilatoστου ρακένδυτου… την απόχρωση ζωές, στου δρόμου… την απόχρωση ζωές, στου τρόμου… την απόχρωση ζωές, ανά μονάδα ψέματος… ζωές, αντικατοπτρίζονται μέσα στ’ ανύπαρκτο μυαλό μου… κι απέλπιδα, αλήθειες εξισορροπώ στους φίλους… στην ομήγυρη… στον εαυτό μου…

 

εικονικές αποβολές, λοβοτομές… εγκεφαλικοί βιασμοί, εφιαλτικά οράματα… ενέσεις, ναυτία, φαρμακευτικά σκευάσματα κι αγωγές… απονεμημένα διαβήματα… ηθικοί αυτουργοί…

 

ονοματεπώνυμα, υπό την επήρεια φορμόλης… εξαγνιστικός υπόγειος εμπαιγμός, σαρκασμός… μαύρο χιούμορ διαχείρισης υλικού, ανθρώπινου υλικού… αβίαστα, το ζοφερό τους μετατρέπει σ’ εικόνα αληθινής, αμεταποίητης, ιδεατής ζωής…

 

κλίμα ασφυκτικό στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ανίκανο παρά τους σκληρούς του τόνους, τα βδέλυγμα ν’ αποτρέπει… να τ’ απωθεί… για τα προσχήματα, ύφος εφιάλτη κρατούν, φιλοδωρήματα, που ξάφνου σε μια στιγμή μετατρέπονται σ’ απάτη… κι απώλειες ζωής… οντότητες σ’ οριστική καταστροφή, υλική… ηθική…

 

κι έτσι σε πείσμα σας, παραμένω εδώ… εδώ, που κάθε όνειρο τρελό κι έναν πρωταγωνιστή συναντά… εδώ, που η κάθε μου κραυγή, σαν λουλούδι ανθίζει… π’ αβίαστα έρχεται για να με λυτρώσει, απ’ τη θλίψη, τη σιωπή…. στη μνήμη όλων μας να μείνει, να μη χαθεί… εδώ που η τρέλα δεν έχει ηλικία, δε χωρά σε κλουβιά, δεν τρομάζει από κάγκελα… αλυσίδες… και δεσμά…

 

εδώ, που μεσ’ από συλλαβές θλιμμένες, μεσ’ από συλλαβές αναμφίβολα διστακτικές… σαν ερπετά κουβαριασμένες… σάλιο στα μούτρα σας εκτοξεύουν, οι πιο αλλόκοτες βουβές στιγμές μου… τα πιο αλλόκοτα, βουβά μου σονέτα… και τότε, τότε ναι… δηλητηριασμένες σας φαντάζουν, τούτες οι γραμμές…

 

το φως να συλλέγω θ’ εξακολουθώ… για ν’ ανταυγάζω, στα πιο απίθανα σκοτάδια σας… όχι μόνο για να μπορώ… μα και για να τολμώ, κουπί να τραβώ… στο έπειτα, στο μετά, στο καλύτερο, στο ιδεατό… εκεί να κωπηλατώ… μακριά από τ’ απόλυτο σκοτάδι της ολοκληρωτικής σας παρακμής…

 

πέρασμα… διαδρομή… απ’ την παρωδία στ’ όνειρο κι απ’ το όνειρο στη ζωή… στη δική μας ζωή, το θείο δώρο τούτο… π’ άσβεστη μέσα μας, να παραμένει εξακολουθεί!!!

 

δεν κάνω και δεν έκανα ποτέ καμιά απολογία υπέρ της αδράνειας… κι ας εξακολουθούν στο κορμί μου, τα τραύματα σας να μένουν σαν στάμπα… να μένουν και να με καίν σαν μάγμα… δράση μου, οίστρος μου, ο λόγος εδώ… εξ ονόματος μου μιλώ και δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα της έκφρασης, των αινιγματικών προτάσεων και της κριτικής… οσφυοκάμπτες!!!…
 

 

 

kiniseisστ’ απροσδιόριστα όρια τους… όσο πιο ευφυής ο αντίπαλος, τόσο πιο περίπλοκο το παιχνίδι… θα επιχειρήσει να βάλει το θύμα του, σ’ ένα ελεγχόμενο περιβάλλον… κι όσο μεγαλύτερο είναι αυτό, τόσο ευκολότερος ο έλεγχος… θα προσφέρει, θα τάζει, θα πετά… δολώματα, κόκκαλα, όπως στο σκυλί… και θα παρατηρεί, θα βρίσκει την αδυναμία σου… και θα σου δίνει λίγο ακόμα… λίγο απ’ αυτό που σ’ έχει κάνει, να λαχταράς… να νομίζεις πως σου ‘ναι απαραίτητο… πως το θέλεις, το ‘χεις ανάγκη… κι έτσι, μεγαλόψυχος φαντάζει!!!

 

αφελή!

 

την προσοχή σου περίτεχνα αποσπά… βάζοντας σε ν’ απορροφηθείς, με τις ίδιες σου τις επιθυμίες, τις αδυναμίες… και δε θα αρκεστεί σ’ αυτά…

 

φίδι!

 

όμως μονάχα σα βρεθείς αντιμέτωπος μ’ αυτό, μονάχα τότε μπορείς ν’ αφυπνιστείς… να εξελιχθείς;;;

 

αβδηρίτη!

 

στα προσφέρει όλα(!) κάνοντας σε να πιστεύεις, πως τα κατέκτησες επειδή εν τέλει, εσύ είσαι ο ικανός… ο ευφυής… τι κι αν έρμαιο δικό του, εξακολουθείς να παραμένεις…

 

αράχνη!

 

αριστοτεχνικά, τον ιστό της υφαίνει… και στο κέντρο της, παραμένεις πάντα εσύ… απαίδευτος, αδιάφορος, χαμογελαστός… παρωχημένος, ξεβαμμένος, ποταπός… κι όσο περισσότερο πιστεύεις πως έχεις τον έλεγχο, τόσο μεγαλύτερη η πλάνη σου… κι αυτός το ξέρει, το ξέρει καλά…

 

απάτη;

 

παιχνίδι, ένα παιχνίδι είναι απλά… μονάχα π’ ουδέποτε εσύ, συνειδητοποίησες ποιος πρωταγωνιστεί… ουδέποτε αντιλήφθηκες, πως αργά αλλά βασανιστικά, σ’ οδηγεί στο βέβαιο θάνατο σου ώσπου σταδιακά θα κρεμαστείς μόνος σου… κι όταν τούτο συμβεί, πάλι ο ίδιος θα εμφανιστεί για να σε λυτρώσει… και να επενδύσει στο θύμα του γι ακόμα μια φορά… άλλωστε όχι αυτός, αλλά εσύ κάνεις όλη τη δουλειά…

 

πάντα!

 

θα υπάρχει… θα εμφανίζεται ξανά και ξανά… έχεις σκεφτεί πιο είναι το τελευταίο μέρος, που θα έψαχνες για αυτόν… την καλύτερη κρυψώνα του; η εξακολουθούν να συγχέονται μέσα σου, οι κόσμοι του πραγματικού… του φανταστικού… είσαι πλέον ικανός, η ακόμα κοιμάσαι!!!…

 

 

 

energes-dynameisέπλεα, ναι έπλεα… ήμουν κάποιος… δεν μπορώ να διακρίνω πολύ καλά… αλλά ναι! έπλεα… πολύ καιρό πριν, ήμουν… μια σκιά ήμουν, τη βλέπω… βλέπω ποιος κατοικούσε αυτό το σώμα… τ’ άλλο σώμα!!!

 

αλήθεια, ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, που πηγαίνουμε;;;

 

πανάρχαια αυτά τ’ ανθρώπινα ερωτήματα, που θα μας ταλανίζουν για πολύ καιρό ακόμα… ειδικά όταν, τόσο στου μακρόκοσμου, όσο και στου μικρόκοσμου μας το σύμπαν, κάθε μικρή απάντηση που προκύπτει, δείχνει να μας απομακρύνει πολύ περισσότερο απ’ τη στιγμή της αποκάλυψης… της αλήθειας…

 

κι όταν έρθει η ώρα, μπροστά στα έκθαμβα ανθρώπινα μάτια, ν’ αποκαλυφθεί η θαυμαστή μας τούτη σύσταση, και πάλι… δε θα έχουμε προχωρήσει πολύ… θα συμβεί μονάχα, όταν βρούμε το μέσο ώστε να εισχωρήσουμε σ’ άλλους, παράλληλους κόσμους, των οποίων ήδη υποψιαζόμαστε την ύπαρξη…

 

ενεργές δυνάμεις κατοικούν μέσα μας… είναι ακόμα αδύνατο, να παρακολουθήσουμε την αργή πορεία τους ή να ερμηνεύσουμε την εξελικτική διαδικασία τους… με την παρατήρηση όμως, την ενδοσκόπηση, τον πειραματισμό, έστω κι αμυδρά διακρίνουμε την παρουσία τους… κάτω απ’ το μανδύα των σκέψεων μας, πριν και μετά απ’ αυτές… επιβεβαιώνουμε καθημερινά την αιωνιότητα ενός εγώ, που μας ξεπερνά τόσο στο χώρο όσο και στο χρόνο…

 

ανάμεσα στο: σ’ αυτό που υπήρξε, εξακολουθεί να υπάρχει, των θιβετιανών και στο: αυτό που είναι, ουδέποτε μπορεί να πάψει να είναι, των παραψυχολόγων, εξακολουθεί να υπάρχει άπλετος χώρος για τολμηρές εξερευνήσεις και συναρπαστικές υποθέσεις…

 

για ένα πεδίο που ακόμα δεν έχει εξερευνηθεί, δεν είναι απαραίτητο, δεν είναι καν δυνατό, να βγάζουμε συμπεράσματα… μπορούμε όμως τουλάχιστον να επιλέξουμε τους οδηγούς μας, στο ασυνήθιστο τούτο ταξίδι…

 

προτού ο άνθρωπος υποψιαστεί τις δυνάμεις που βρίσκονταν στη διάθεση του, μέσα απ’ τον ατμό ή τον ηλεκτρισμό π.χ. αιώνες πέρασαν… γιατί αλήθεια άραγε μας προξενεί έκπληξη το γεγονός, πως δε ξέρουμε ακόμα να χρησιμοποιούμε τις ψυχικές δυνάμεις ή ακόμα χειρότερα, τις χλευάζουμε αυτές… ειδικά όταν απαιτούν έναν άπειρα πολύ πιο ευαίσθητο χειρισμό, αφού και είναι και παραμένουν ζωντανές…

 

τι κι αν δε γνωρίζουμε ακόμα τους νόμους, που διέπουν κάποιες περιοχές… κάποιες οπτικές… αυτό δεν τις εμποδίζει στο ελάχιστο να υπάρχουν… και να υπάκουμε σ’ αυτούς πριν καν εκείνοι διατυπωθούν!!! ενέργειας, δράσεις κι αντιδράσεις… αρκετά ασυνάρτητη και μυστηριώδης, η περιγραφή της ζωής…

 

ποιος είναι λοιπόν, από πού προέρχεται και που πηγαίνει ο άνθρωπος;;; στα πλαίσια πάντα της φτωχής μας σύγχρονης γνώσης, σήμερα, κατέχουμε τουλάχιστον την επιστημονική βεβαιότητα, πως ο άνθρωπος δεν περιορίζεται στις φυσικές του διαστάσεις που ήδη γνωρίζουμε… δεν είναι μονάχα ένα φυσικό σώμα, είναι και ‘να πνεύμα… μια ψυχή… πέρα απ’ τα όποια δεσποτικά όρια του χώρου και του χρόνου, επεκτείνεται σ’ ένα σύμπαν αλλιώτικο… διαφορετικό… που καμιά σχέση κι ομοιότητα, δεν έχει με τον όρο που χρησιμοποιούμε σήμερα γι αυτό… εμβάθυνε σ’ αυτό, που παραμένει ανεξήγητο…

 

κρίνε, πίστεψε, απόρριψε, αρνήσου, μα προπαντός στοχάσου… δεν είμαστε στο τέλος… δεν είμαστε καν, στο τέλος της αρχής!!!…