kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-31,page-paged-31,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

minyma-elpidasο κόσμος των χρωμάτων  μονοδιάστατος, μ’ αφήνει δίχως ελπίδα!…

 

πρέπει να διαβώ μέσα απ’ τους ανθρώπους για να φτάσω εκεί…  στο απόλυτο της σκέψης μου… στη χαρά της στιγμής… ταλανίζομαι, αναζητώντας τη γαλήνη που μου κλέψανε απρόσμενα,  κάποια στιγμή… ίσως από τότε που γεννήθηκα…

 

μα! δεν απομακρύνομαι απ’ αυτούς… ζω την κάθε μου στιγμή… την κάθε μου,  μοναδική στιγμή… δίπλα σου… με σένα… που μου έδωσες ξανά πνοή… στο πλευρό σου ξεπροβάλλει αδιάλειπτα,  η ομορφιά της ύπαρξης… όλα μετουσιώνονται σε φώς!!!

 

stin-ioliδε νοιώθω καλά είπα και το αίμα που κυλούσε ζεστό πριν από λίγο στις φλέβες μου πάγωσε μονομιάς! για κλάσματα δευτερολέπτου η καρδιά μου έπαψε να καταθλίβει… το βλέμμα μου έγινε υγρό… περίεργο πόσο πολύ μοιάζουν τα δευτερόλεπτα με τους αιώνες! ακόμη πιο περίεργο πόσο κοντά είναι το παρόν με το παρελθόν… πέρασαν απ’ το μυαλό μου όλα… οι ελάχιστες στιγμές που προλάβαμε και ζήσαμε μαζί… ο δρόμος… τα παιχνίδια της… τα γουργουρητά της… η σύντομη διαδρομή της ζωής της…

 

οι εξηγήσεις που δόθηκαν, δεν αρκούσαν για να ξεκολλήσει το μυαλό απ’ τις θύμησες… έμεινε κι αυτό εκεί παγωμένο… αποσβολωμένο… στο θάνατο της…

 

ξεπάγωσε το αίμα και η αντλία έπιασε πάλι δουλειά… δε ξέρω προς τα που ταξιδεύεις, μα εύχομαι η ψυχούλα σου, να μου χαμογελά…

 

 

feggari-2δεν ήταν στ’ όνειρο τούτη η στράτα

 

κάτι που διάβηκα σα φαντασία.

 

ήταν τα πάθη μου, χρόνια φευγάτα

 

ήταν τα χείλη της μια αμβροσία.

 

μέσα στη θάλασσα ένα φεγγάρι

 

γνέφει στον έρωτα να αφεντέψει.

 

το κύμα έλυσε για να σαλπάρει

 

και δυο ψυχές να γαληνέψει.

 

κι εκείνες έγειραν αγκαλιασμένες

 

μέσα στο πέλαγο τ’ ονειρικό.

 

στο φεγγαρόφωτο παραδομένες

 

σ’ ένα μεθύσι ερωτικό.

 

 

 

sosto-lathosσυνηθίσαμε πλέον να λέμε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα… κάποια λάθη τα ονομάσαμε ακόμη και μοιραία! η αλήθεια όμως είναι πως όλοι μας, καθημερινά περιτριγυριζόμαστε από πιθανές επιλογές λάθους… κι αυτό είναι το πλέον φυσικό…

 

το ερώτημα είναι: τι κάνουμε με τα λάθη μας;

 

ο τίτος πατρίκιος λέει, πως για να ξεπεράσεις το λάθος πρέπει να αναλάβεις το ρίσκο… το ρίσκο του να κάνεις λάθος… απ’ την άλλη, το σωκρατικό μοντέλο διδασκαλίας, έκρινε πως το λάθος προσφέρεται για παιδαγωγική εκμετάλλευση και αξιοποίηση…

 

δεν είναι μια μορφή σύγχρονης ιεράς εξέτασης, ο απηνής παιδαγωγικός διωγμός του λάθους που έχουμε εφαρμόσει;

 

η τελειοποίηση του εαυτού μας ήταν και παραμένει εσωτερική κι εξωτερική διεργασία… δεν μπορείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου δίχως να επικοινωνείς με τους άλλους… χωρίς να τους επηρεάζεις και χωρίς να επηρεάζεσαι απ’ αυτούς… η αξία του ανθρώπου δε βρίσκεται στις γνώσεις που έχει, αλλά στις προσπάθειες που κατέβαλε για να αποκτήσει αυτές!!!..

 

λοιπόν; δύσκολη υπόθεση η αναγνώριση και η παραδοχή του λάθους;;;