kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-31,page-paged-31,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 
 

sto-paidi-moyαγόρι μου, συγχώρα με μα νοιώθω άχρηστος κι  αδύναμος να σου μεταλαμπαδεύσω αυτά που ο δικός μου πατέρας μου ‘μαθε με κόπο… Όλα όσα έμαθα και είχα σα δοκό ισορροπίας και ξεκάθαρης πορείας, αποδεικνύονται δυστυχώς καθημερινά, άχρηστα και παρωχημένα…

 

αυτές οι αξίες κι αρχές που είχα κατά νου για να σου μεταλαμπαδεύσω, καταρρέουν καθημερινά η μια μετά την άλλη με τη μόνη ίσως παρηγοριά, πως και πολλοί άλλοι αν όχι οι περισσότεροι, βιώνουν το ίδιο κενό…

 

απόψε βλέπεις δε φτάνει η γνώση… η εξειδίκευση… η εργατικότητα… η τιμιότητα… και τόσα άλλα για να πάει κανείς μπροστά! Το ιδεολογικό χρώμα είναι το υπέρτατο προσόν…

 

από καιρό πλέον, δεν μπορώ όπως παλιά, να υποστηρίξω με σθένος πως πρέπει να σέβεσαι τους θεσμούς και τα θεσμικά όργανα της συντεταγμένης πολιτείας… Άλλωστε αυτοί έχουν πάψει πλέον ως πολίτες να μας σέβονται!..

 

αδυνατώ να σου πω, να πορευτείς στη ζωή σου με το σταυρό στο χέρι, γιατί απλά βλέπω καθημερινά την ανύπαρκτη προκοπή των ομοϊδεατών μου…

 

αλλά ειλικρινά, δε ξέρω και να σου μάθω πώς να κλέβεις… να ελίσσεσαι… και να τη σκαπουλάρεις… Εγώ με το μισθό μου έμαθα να πορεύομαι και να ζω, όλα τ’ άλλα με τρομάζουν…

 

ακόμη κι αν επιθυμώ, δε θα σου μιλήσω για τα εφόδια του μυαλού… Ποια παραδείγματα ανθρώπων των γραμμάτων… των τεχνών… και των επιστημών να σου αναφέρω για να μπορείς να ‘χεις και συ κάποια πρότυπα σαν παράδειγμα! Δε βρίσκω αγόρι μου, γιατί κι αυτοί είναι χαμένοι μαζί με ‘μας, μέσα στο “ανώνυμο πλήθος” της ανέχειας… Επισκιάστηκαν κι αυτοί από τους πρόσκαιρους κι αναλώσιμους “επώνυμους” και τις παρέες των νεόπλουτων επιδειξιών… Τις επίκαιρες τσουλό-στάρ!

 

αγόρι μου, ειλικρινά, τα ‘χω χαμένα σ’ όλα τα επίπεδα… Γι αυτό πορεύσου όπως νοιώθεις κι αγαπάς κι ελπίζω έτσι πως θα είσαι ευτυχισμένο και ψυχικά γεμάτο… Εμείς αποτύχαμε οικτρά κι έτσι κουρασμένοι που νοιώθουμε οι περισσότεροι δε ξέρω αν μπορούμε πλέον να αλλάξουμε κάτι… Εύχομαι κι ελπίζω η δικής σας η γενιά να τα καταφέρει καλύτερα από τη δική μας!!!..

 

 

fantasiaένα φεγγάρι με φως γεμάτο

 

που σεριανίζει μεσ’ τα μαλλιά σου

 

πάθος στα χείλη, πάθος φευγάτο

 

ανθός, λουλούδι, δροσοσταλιά σου.

 
 

φιλώ το φέγγος, το χρυσαφένιο

 

κι αναπνέω τη μυρωδιά σου

 

κορμί ποτάμι, κορμί σταρένιο

 

πηγής νεράκι απ’ την καρδιά σου.

 
 

θάμα δεν είναι, ήλιος σα βγαίνει

 

μέσα στη νύχτα για να σε πάρει;

 

φλόγα αγάπης, φλόγα κλεμμένη

 

φωτιά να βάλει στο νιο φεγγάρι;

 

όλα τα ένοιωσα, στόμα στο στόμα

 

ύπνος και ξύπνιος χέρι πιασμένα

 

λίγο απ’ το νέκταρ, λίγο ακόμα

 

φιλί κι αγάπη, αγκαλιασμένα.
 

 

 

minyma-elpidasο κόσμος των χρωμάτων  μονοδιάστατος, μ’ αφήνει δίχως ελπίδα!…

 

πρέπει να διαβώ μέσα απ’ τους ανθρώπους για να φτάσω εκεί…  στο απόλυτο της σκέψης μου… στη χαρά της στιγμής… ταλανίζομαι, αναζητώντας τη γαλήνη που μου κλέψανε απρόσμενα,  κάποια στιγμή… ίσως από τότε που γεννήθηκα…

 

μα! δεν απομακρύνομαι απ’ αυτούς… ζω την κάθε μου στιγμή… την κάθε μου,  μοναδική στιγμή… δίπλα σου… με σένα… που μου έδωσες ξανά πνοή… στο πλευρό σου ξεπροβάλλει αδιάλειπτα,  η ομορφιά της ύπαρξης… όλα μετουσιώνονται σε φώς!!!

 

stin-ioliδε νοιώθω καλά είπα και το αίμα που κυλούσε ζεστό πριν από λίγο στις φλέβες μου πάγωσε μονομιάς! για κλάσματα δευτερολέπτου η καρδιά μου έπαψε να καταθλίβει… το βλέμμα μου έγινε υγρό… περίεργο πόσο πολύ μοιάζουν τα δευτερόλεπτα με τους αιώνες! ακόμη πιο περίεργο πόσο κοντά είναι το παρόν με το παρελθόν… πέρασαν απ’ το μυαλό μου όλα… οι ελάχιστες στιγμές που προλάβαμε και ζήσαμε μαζί… ο δρόμος… τα παιχνίδια της… τα γουργουρητά της… η σύντομη διαδρομή της ζωής της…

 

οι εξηγήσεις που δόθηκαν, δεν αρκούσαν για να ξεκολλήσει το μυαλό απ’ τις θύμησες… έμεινε κι αυτό εκεί παγωμένο… αποσβολωμένο… στο θάνατο της…

 

ξεπάγωσε το αίμα και η αντλία έπιασε πάλι δουλειά… δε ξέρω προς τα που ταξιδεύεις, μα εύχομαι η ψυχούλα σου, να μου χαμογελά…