kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-32,page-paged-32,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

feggari-2δεν ήταν στ’ όνειρο τούτη η στράτα

 

κάτι που διάβηκα σα φαντασία.

 

ήταν τα πάθη μου, χρόνια φευγάτα

 

ήταν τα χείλη της μια αμβροσία.

 

μέσα στη θάλασσα ένα φεγγάρι

 

γνέφει στον έρωτα να αφεντέψει.

 

το κύμα έλυσε για να σαλπάρει

 

και δυο ψυχές να γαληνέψει.

 

κι εκείνες έγειραν αγκαλιασμένες

 

μέσα στο πέλαγο τ’ ονειρικό.

 

στο φεγγαρόφωτο παραδομένες

 

σ’ ένα μεθύσι ερωτικό.

 

 

 

sosto-lathosσυνηθίσαμε πλέον να λέμε πως τα λάθη είναι ανθρώπινα… κάποια λάθη τα ονομάσαμε ακόμη και μοιραία! η αλήθεια όμως είναι πως όλοι μας, καθημερινά περιτριγυριζόμαστε από πιθανές επιλογές λάθους… κι αυτό είναι το πλέον φυσικό…

 

το ερώτημα είναι: τι κάνουμε με τα λάθη μας;

 

ο τίτος πατρίκιος λέει, πως για να ξεπεράσεις το λάθος πρέπει να αναλάβεις το ρίσκο… το ρίσκο του να κάνεις λάθος… απ’ την άλλη, το σωκρατικό μοντέλο διδασκαλίας, έκρινε πως το λάθος προσφέρεται για παιδαγωγική εκμετάλλευση και αξιοποίηση…

 

δεν είναι μια μορφή σύγχρονης ιεράς εξέτασης, ο απηνής παιδαγωγικός διωγμός του λάθους που έχουμε εφαρμόσει;

 

η τελειοποίηση του εαυτού μας ήταν και παραμένει εσωτερική κι εξωτερική διεργασία… δεν μπορείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου δίχως να επικοινωνείς με τους άλλους… χωρίς να τους επηρεάζεις και χωρίς να επηρεάζεσαι απ’ αυτούς… η αξία του ανθρώπου δε βρίσκεται στις γνώσεις που έχει, αλλά στις προσπάθειες που κατέβαλε για να αποκτήσει αυτές!!!..

 

λοιπόν; δύσκολη υπόθεση η αναγνώριση και η παραδοχή του λάθους;;;

 

 

 

farosγεύση της θάλασσας… αλλά και τ’ αποχωρισμού… μια έρπουσα αγάπη για το υγρό στοιχείο…  σημαίνει ταξείδι… σημαίνει θάλασσα…

 

σε καθοδηγεί ώστε να μην πέσεις στις κακοτοπιές… σου ρίχνει μία δέσμη φωτός για να προσμένεις… να ελπίζεις… να χαμογελάς…

 

ο φάρος… αυτός ο βουβός πρωταγωνιστής… οι φάροι, μία απ’ τις αδυναμίες μου…

 

 

eleftherosπερπατώντας μοναχός προς το σπίτι μου, σκεφτόμουν τις αλλαγές πουείχαν  αρχίσει  πλέον να  διακρίνονται… όχι τόσο απ’ έξω, όσο από μέσα μου…

 

ένιωθα τώρα πια ξεκάθαρα που οδηγούσε ο δρόμος μου και ποιες ήταν οι προτεραιότητες μου… ο ιστός της πλάνης είχε ως δια μαγείας εξαφανιστεί!

 

είχα παραιτηθεί απ’ την απαίτηση να με ικανοποιεί ο τρόπος που  ήταν  φτιαγμένος ο  κόσμος… γι’ αυτό το λόγο, απρόσμενα και ξαφνικά,είχαν εξαφανιστεί κι οι απογοητεύσεις μου…

 

θα συνέχιζα να κάνω ότι ήταν απαραίτητο για να ζήσω στην  καθημερινότητα του μικρόκοσμου που με περιβάλει, μία ακόμη συνηθισμένη ανθρώπινη φιγούρα, με συνηθισμένες ανθρώπινες ευθύνες αλλά… κάτω απ’ τους δικούς μου μόνο, όρους και κανόνες…

 

μία ευτυχισμένη, χρήσιμη ή μη οντότητα… παράλογη ευτυχία;;; μπορεί! έχω αρχίσει να αισθάνομαι ελεύθερος!!! είναι ούριος ο άνεμος της αλλαγής…