kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-4,page-paged-4,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

foodballlυπέρμετρος ζήλος, τυφλό πάθος, άκριτη πίστη, δολοφονίες, υπέρ μιας ομάδας, ε… συγγνώμη, μιας θρησκείας(!) ήθελα να πω.

 

καθοδηγητές στην έχθρα, στο μίσος και στη βία ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες (π.α.ε), καλαθοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες (κ.α.ε) κι αχρείοι λοιποί… 

 

ιδιοκτήτες, παράγοντες, ποδοσφαιριστές, σύγχρονοι κροίσοι. στον αντίποδα “φίλαθλοι” που στερούν στους οικείους τους ακόμα και τα βασικά για την αγορά ενός και μόνο εισιτηρίου κι ορισμένοι εξ αυτών, να φτάνουν ακόμα και στο σημείο να επαιτούν(!!!) για να το εξασφαλίσουν…

 

πολλά χρόνια πριν, τότε που για να γίνω κοινωνικά “αποδεκτός” έπρεπε σώνει και καλά, να επιλέξω και να υποστηρίξω κάποια από αυτές τις π.α.ε… τότε ήταν που επέλεξα, τη γαλλική carrefour!!!

 

 

aytoeksoristos

όψιμοι ετερόφωτοι φωστήρες επικαλούνται δήθεν πως… τα μεγαλύτερα κακά στον κόσμο τους προέρχονται απ’ τους “εγωιστές”, τους μοναχικούς αυτούς διαβάτες, που επέλεξαν να μην ανήκουν πουθενά για να βολεύονται τάχα μου κάθε φορά, με τον καλύτερο τρόπο κατά το δοκούν…

 

την ικανότητα δεν έχουν προφανώς, δεν έχουν αντιληφθεί, πόσο μάλλον να κατανοήσουν, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά, απ’ το μοναχικό άνθρωπο που νοιώθει να μην ανήκει πουθενά και μοιραία στηρίζεται στο πανταχόθεν αμφισβητούμενο άτομο του… όπως δεν υπάρχει και μεγαλύτερη βία απ’ τις λυσσαλέες επιθέσεις που δέχεται, όταν με τη συνειδητή μοναχικότητα του αμφισβητεί έμπρακτα αυτούς, τις οργανωμένες ομάδες, τις κλίκες και τις νόρμες τους… διακρίνοντας πίσω απ’ το προσωπείο της δήθεν αφοσίωσης τους, την εμπάθεια, το φθόνο την ανικανότητα και το προσωπικό συμφέρον…

 

ίσως το να ανήκεις κάπου, μια ανθρώπινη ανάγκη είναι, ίσως… φίλοι και μη, ειδικοί θα αποφανθούν γι αυτό… συνειδητοποιώντας όμως πόσες προκαταλήψεις, αδιέξοδα κι ευτελή κίνητρα κινητοποιούν τους ανθρώπους, δεν επεδίωξα σε κύκλους να ενταχθώ παρά μονάχα να δημιουργήσω… δίχως όμως και να το αντιμετωπίσω ως προνόμιο αυτό, αλλά ως παρενέργεια… κι αποφάνθηκα πως αφού σαφέστατα αδυνατώ, την ανθρωπότητα να σώσω, τότε ας το κάνω δώρο αν μπορώ, στην ομήγυρη και τον εαυτό μου…

 

ο κόσμος μας, με μυριάδες κλώνους του κενού έχει κατακλυστεί… ανθρώπους δίχως γεύση κι όραμα, που θριαμβεύει πάνω τους αν όχι η ανυπαρξία, η μετριότητα σίγουρα…. μύχιες ανασφάλειες εφαλτήρια, στις αυθαιρεσίες τους τις απονενοημένες… τη μοναχικότητα και τον αυτοεξορισμό σε πανάκεια δε μετουσιώνω, εμπεριέχει άλλωστε δυστυχώς και ψήγματα μισανθρωπίας απ’ τη στιγμή που κοινωνίες αγγέλων ακόμα δεν είναι υπαρκτές, σίγουρα όμως την προτιμώ, απ’ την τριβή και τη φθορά απέναντι σε κάθε είδους και μορφής ανδρείκελα και βολεμένους επαναστάτες της πορδής που ματαιοπονούν…

 

οι “απόκληροι”, οι αποσυνάγωγοι, οι εκκεντρικοί, οι μοναχικοί, των συστημάτων, των κλικών, οι “εξοστρακισμένοι” προτιμότεροι είναι… αν μη τι άλλο, γιατί αυτοί έχουν τουλάχιστον εκτεθεί, έχουν δημιουργήσει, έχουν ανδρωθεί… αμετάκλητα έχουν εδώ και χρόνια εγκαταλείψει τη φαινομενική ασφάλεια, προσωπικών λόγω δειλίας κι ανικανότητας επιλογών και συναναστρέφονται μια κατάσταση που μοναχά εντός της καρποφορούν, η δημιουργία, η ομορφιά και η τέχνη… ευθυτενείς, μακριά κι έξω, από τη ζεστασιά της κάθε αγέλης…

 

 

 

 

 

lekseisζωντανά όντα είναι οι λέξεις…

 

προσωπικότητα, άποψη, δύναμη, σκοπιμότητα διαθέτουν…

 

επίλεξε τις με φειδώ και κατανόησε τις…

 

 

mpeeeη πλειοψηφία της κοινωνίας τούτης αποστρέφεται τουλάχιστον, αν δεν εχθρεύεται το διαφορετικό… κοσμοθεωρία, στάση ζωής, εξωτερική εμφάνιση, ικανότητες κ.λπ. κόκκινο πανί είναι, που επιθυμεί διακαώς να το εξαλείψει με κάθε τρόπο ώστε να διαιωνίζει και να συντηρεί, την πεπατημένη και τη μοναδική μια αποδεκτή ευθεία γραμμή… 

 

πολλά ήταν τα έτη που η καταναλωτική ισοπέδωση αποτέλεσε το τέλειο προπέτασμα κι η ίδια εργαζόταν ταυτόχρονα επιμελώς για ν’ αποκρύψει τα απορρίμματα και τη βρωμιά της… μόλις όμως το υγρό αλλά στείρο περιβάλλον, κείνο που της προσέφερε αφειδώς “φυτά” και χλοοτάπητες στέρεψε, αναδύθηκε η πραγματική δυσωδία που είχε εμποτίσει μέχρι το μεδούλι πολίτες επιφανείς ή μη…

 

μετριότητα, βία σε διάφορες μορφές, διαπροσωπικές σχέσεις ιδιοτελείς, ανύπαρκτα διλλήματα, στέρηση πνευματική, λίγα μοναχά απ’ τα χαρακτηριστικά που εμφανίζονται πλέον στο προσκήνιο της δημόσιας κι όχι μόνο σφαίρας… 

 

εύλογα(!) λοιπόν στο ζοφερό περιβάλλον τούτο, αναμενόμενο είναι η οποιαδήποτε διαφορετική άποψη – τοποθέτηση ή στάση ζωής, ξένο σώμα να είναι… ουδείς σχεδόν δεν την επιθυμεί, την ανέχεται, τολμά να την συζητήσει, πόσο μάλλον να την αφουγκραστεί, να την κατανοήσει… 

 

διότι η διαφορετική άποψη δεν πρέπει απλά να… υπάρχει. το κακό σπυρί στον κώλο είναι, το ενοχλητικό μέσα στο παπούτσι μικρό χαλίκι, ο εφιάλτης μιας απαρέγκλιτης υπνοπαιδείας είναι… 

 

με τα περιθώριο υποκρισίας να έχουν πλέον εξαντληθεί, η μισαλλοδοξία ενδείκνυται ως άλλο εδαφοβελτιωτικό συρρικνώνοντας, έως ότου οριστικά ο εχθρός αυτός επαλειφθεί, το ανοικτό μυαλό και τον ελεύθερο στοχασμό… διότι η διαδικασία της συνειδητοποίησης μια επώδυνη ψυχαναλυτική διαδικασία είναι, που εμπεριέχει όλα τα απρόβλεπτα στοιχεία μιας θεραπευτικής πορείας με κυριότερο όμως τη σύγκρουση με τον άλλο, με τον εαυτό που κρύβουμε μέσα μας επιμελώς!!!

 

υ.γ. με αφορμή την εξής κυνική τοποθέτηση γνωστού: όποιος ξεφεύγει απ’ το μέσο όρο κουσούρια κρύβει και καθόλου δεν τον γουστάρω, ποιός είναι αυτός ρε φίλε που τολμά να προκαλεί τα καθιερωμένα και τους πολλούς;;;…