kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-4,page-paged-4,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

dreams-composers

σαν… ένα δημιουργικών ιδεών σημειωματάριο ξεκινήσαμε… με λογισμό και σύνεση, σμιλέψαμε τις σχέσεις… τις ανησυχίες σας αφουγκραστήκαμε και τις αισθανθήκαμε σαν… τα οράματα που επικεντρώνεστε, σαν… τις γλυκές αναμνήσεις των ονείρων σας, που δε θα επιτρέψουμε ποτέ να ξεχαστούν!!!

 

αποστολή μας… καθημερινά μέσα στο όνειρο σας να ζείτε!!! κάθε σας πρόταση, ένα παράθυρο πρόκλησης και γνώσης… μας αποκάλεσαν: ονείρων συνθέτες… 

 

 

 

onsight

διαρκώς κινούμ(ε), γι αυτό και παραμένω σταθερός… Ζω!!! τι να τον κάνεις τον τόνο;;; τόσο λίγος είναι μπροστά στο βάρος που κουβαλάει η διαδρομή της, που… έπηλυς φαντάζει… δεν είναι μια ιδέα που κατέχει ο νους η πίστη… αλλά μια που… σώμα και μυαλό θα κυριεύσει!!!

 

 

 

erimoys

τις εσωτερικές μας διαμάχες… έχουμε όλοι… μια τουλάχιστον διαθέτουμε, σκοτεινή πλευρά… να την αποδεχτούμε επιλέγουμε ορισμένοι… κάποιοι άλλοι, δεν έχουν καν επιλογή… οι υπόλοιποι όμως, τις πολεμούν… ο αέρας π’ αναπνέουν, η καθημερινότητα τους γίνεται… μέχρι τη στιγμή ‘κείνη, που ν’ αντιμετωπίσουν την αλήθεια πρέπει, τον ίδιο τους τον εαυτό… τι κι αν, απολειφάδια εσωτερικής δύναμης, εφαλτήριο έχουν… τα πάντα είναι πιθανά… κι όλα τους τα όνειρα… αυτά που τόλμησαν να ονειρευτούν… πραγματοποιήσιμα είναι… λεωφόρους να χαράξουν μπορούν και να ενώσουν ερήμους… είτε το πιστεύεις… είτε όχι… τι σημασία άλλωστε, έχει;;;

 

 

 

stratiotisστα πιο ‘μορφα σαλόνια… τους διαβόλους χόρεψε… αίμα πολύχρωμο, τον διεύρυνε… όραμα… αγχέμαχο όπλο στα χέρια του… τι κι αν… αθώο στρατιώτη, υποδύεται;;;

 

 

 

oylesτα σημάδια πάνω μας… τι περάσαμε μας δείχνουν… πως θα ζήσουμε, δε μας υποδεικνύουν… αυτά που μένουν πίσω μας… αυτά που προσμένουν μπροστά μας… σε σχέση μ’ αυτά π’ αναβλύζουν μέσα μας… ασήμαντα είναι!!!

 

 

treloiας πιούμε στην υγειά των απροσάρμοστων… των επαναστατών… των ταραχοποιών… σʼ αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά… που δεν τιμούν τους “κανόνες”, που δεν σέβονται την “τάξη”…

 

μπορεί να τους επαινέσεις… να διαφωνήσεις… να τους τσιτάρεις… να δυσπιστήσεις… να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις… αλλά, δεν μπορείς να τους αγνοήσεις!!!

 

γιατί αλλάζουν πράγματα! βρίσκουν… φαντάζονται… βοηθάνε… ερευνούν… φτιάχνουν… εμπνέουν… σπρώχνουν μπροστά τα πάντα… ίσως, πρέπει να ʻναι τρελοί… πώς αλλιώς θα κοιτάξουν έναν άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; ή θα καθίσουν στη σιωπή και θʼ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;

 

εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες… γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν!!!…

 

jean – louis lebris de kerouac

 

 

drakoiτις γέφυρες της ζωής μας διασχίζουμε… μόλις φτάσουμε σʼ αυτές… κι έπειτα, πίσω μας τις καίμε… μην έχοντας πλέον τίποτα, εκτός απʼ τις θύμισες της… μυρωδιάς του καπνού και μια αμυδρή εικόνα… των όλων όσων βιώσαμε κι όσων, τα μάτια μας είδαν…

 

ίσως…

 

επειδή το πιο αυθεντικό πράγμα πάνω μας, είναι η ικανότητα μας ή μη, να υπερβούμε… τον εαυτό μας… καλύτεροι να γινόμαστε, νʼ αλλάζουμε, νʼ αναζητούμε, να δινόμαστε, νʼ αγαπάμε, να μοιραζόμαστε και… να ξεπερνούμε τις όποιες τεχνητές δυσκολίες…

 

ίσως…

 

τα παραμύθια άλλωστε, στα παιδιά δε λένε πως… οι δράκοι δεν υπάρχουν, ακόμα κι πλέον αφελείς, το γνωρίζουν τούτο… τα παραμύθια μας λένε πως… οι δράκοι μας… να εξολοθρευτούν μπορούν!!!