kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-4,page-paged-4,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

lifestyleπλάθοντας βδελυρά, δήθεν προχωρημένα πρότυπα, γκροτέσκες φιγούρες σερβίρουν στα γηγενή μαϊμουδάκια… σε προσωπικότητας ένθερμους καταναλωτές που ματαιοπονούν, επιδιώκοντας το απέραντο κενό που κυοφορούν να μεταβάλλουν… σαν άλλο βούτυρο, απλωμένο δίχως καν να το επιθυμείς, πάνω στο ψωμί θα το βρεις… βρώση έτοιμη, απαλλαγμένη από οποιαδήποτε γεύση κι οσμή…


 

 

charlie-hebdoεσκεμμένα, μέρες μετά… ήρεμα, ψύχραιμα, αποστασιοποιημένα. 

 

μίσος… μίσος για όλα. για τα βιβλία, για την ελευθερία, για την ανεξιθρησκία, για το σώμα, για την τέχνη, για το διφορούμενο, για το διαφορετικό…

 

μαζικές δολοφονίες από πιστούς αιμοδιψείς – φρενοβλαβείς κανίβαλους… που θεωρούν πως η δική τους θρησκεία, η δική τους ιδεολογία, είναι υπεράνω σάτιρας, κριτικής η ακόμα και προσβολής…

 

που όταν θεωρούν πως θίγονται, αντί να κινηθούν νομικά, αντί να απαντήσουν το ίδιο προσβλητικά, αρματώνονται σαν αστακοί κι αδιακρίτως εκτελούν … 

 

ανεξαρτήτως δόγματος, ανεξαρτήτως (υποκειμενικής) ατομικής και κοινωνική ηθικής, δεν επιθυμώ να μας χαροποιεί ο χλευασμός του οποιουδήποτε προφήτη, αγίου, γέροντα, μορφής… ταυτόχρονα όμως δεν αποδέχομαι να μας τρομοκρατεί, να μας δολοφονεί και να μας στερεί το δικαίωμα να το πράξουμε αυτό ο οποιοσδήποτε ψυχασθενής, επειδή απλά δεν του είναι αρεστό ή τον προσβάλει…

 

µία ιδιόμορφη μορφή τέχνης η σάτιρα αποτελεί η οποία συνώνυμη με την ελευθερία είναι… εν αντιθέσει με το δογματισμό, τον προσηλυτισμό, οποιοδήποτε θρησκευτικό (κι όχι μόνο) εξτρεμισμό και τον αταβισμό!!!

 

 

 

 

 

foodballlυπέρμετρος ζήλος, τυφλό πάθος, άκριτη πίστη, δολοφονίες, υπέρ μιας ομάδας, ε… συγγνώμη, μιας θρησκείας(!) ήθελα να πω.

 

καθοδηγητές στην έχθρα, στο μίσος και στη βία ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες (π.α.ε), καλαθοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες (κ.α.ε) κι αχρείοι λοιποί… 

 

ιδιοκτήτες, παράγοντες, ποδοσφαιριστές, σύγχρονοι κροίσοι. στον αντίποδα “φίλαθλοι” που στερούν στους οικείους τους ακόμα και τα βασικά για την αγορά ενός και μόνο εισιτηρίου κι ορισμένοι εξ αυτών, να φτάνουν ακόμα και στο σημείο να επαιτούν(!!!) για να το εξασφαλίσουν…

 

πολλά χρόνια πριν, τότε που για να γίνω κοινωνικά “αποδεκτός” έπρεπε σώνει και καλά, να επιλέξω και να υποστηρίξω κάποια από αυτές τις π.α.ε… τότε ήταν που επέλεξα, τη γαλλική carrefour!!!

 

 

aytoeksoristos

όψιμοι ετερόφωτοι φωστήρες επικαλούνται δήθεν πως… τα μεγαλύτερα κακά στον κόσμο τους προέρχονται απ’ τους “εγωιστές”, τους μοναχικούς αυτούς διαβάτες, που επέλεξαν να μην ανήκουν πουθενά για να βολεύονται τάχα μου κάθε φορά, με τον καλύτερο τρόπο κατά το δοκούν…

 

την ικανότητα δεν έχουν προφανώς, δεν έχουν αντιληφθεί, πόσο μάλλον να κατανοήσουν, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά, απ’ το μοναχικό άνθρωπο που νοιώθει να μην ανήκει πουθενά και μοιραία στηρίζεται στο πανταχόθεν αμφισβητούμενο άτομο του… όπως δεν υπάρχει και μεγαλύτερη βία απ’ τις λυσσαλέες επιθέσεις που δέχεται, όταν με τη συνειδητή μοναχικότητα του αμφισβητεί έμπρακτα αυτούς, τις οργανωμένες ομάδες, τις κλίκες και τις νόρμες τους… διακρίνοντας πίσω απ’ το προσωπείο της δήθεν αφοσίωσης τους, την εμπάθεια, το φθόνο την ανικανότητα και το προσωπικό συμφέρον…

 

ίσως το να ανήκεις κάπου, μια ανθρώπινη ανάγκη είναι, ίσως… φίλοι και μη, ειδικοί θα αποφανθούν γι αυτό… συνειδητοποιώντας όμως πόσες προκαταλήψεις, αδιέξοδα κι ευτελή κίνητρα κινητοποιούν τους ανθρώπους, δεν επεδίωξα σε κύκλους να ενταχθώ παρά μονάχα να δημιουργήσω… δίχως όμως και να το αντιμετωπίσω ως προνόμιο αυτό, αλλά ως παρενέργεια… κι αποφάνθηκα πως αφού σαφέστατα αδυνατώ, την ανθρωπότητα να σώσω, τότε ας το κάνω δώρο αν μπορώ, στην ομήγυρη και τον εαυτό μου…

 

ο κόσμος μας, με μυριάδες κλώνους του κενού έχει κατακλυστεί… ανθρώπους δίχως γεύση κι όραμα, που θριαμβεύει πάνω τους αν όχι η ανυπαρξία, η μετριότητα σίγουρα…. μύχιες ανασφάλειες εφαλτήρια, στις αυθαιρεσίες τους τις απονενοημένες… τη μοναχικότητα και τον αυτοεξορισμό σε πανάκεια δε μετουσιώνω, εμπεριέχει άλλωστε δυστυχώς και ψήγματα μισανθρωπίας απ’ τη στιγμή που κοινωνίες αγγέλων ακόμα δεν είναι υπαρκτές, σίγουρα όμως την προτιμώ, απ’ την τριβή και τη φθορά απέναντι σε κάθε είδους και μορφής ανδρείκελα και βολεμένους επαναστάτες της πορδής που ματαιοπονούν…

 

οι “απόκληροι”, οι αποσυνάγωγοι, οι εκκεντρικοί, οι μοναχικοί, των συστημάτων, των κλικών, οι “εξοστρακισμένοι” προτιμότεροι είναι… αν μη τι άλλο, γιατί αυτοί έχουν τουλάχιστον εκτεθεί, έχουν δημιουργήσει, έχουν ανδρωθεί… αμετάκλητα έχουν εδώ και χρόνια εγκαταλείψει τη φαινομενική ασφάλεια, προσωπικών λόγω δειλίας κι ανικανότητας επιλογών και συναναστρέφονται μια κατάσταση που μοναχά εντός της καρποφορούν, η δημιουργία, η ομορφιά και η τέχνη… ευθυτενείς, μακριά κι έξω, από τη ζεστασιά της κάθε αγέλης…