kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-6,page-paged-6,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

tsarlatanoil

που δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί, το τεράστιο χάσμα που επικρατεί μεταξύ της επιστήμης… της ελεύθερης βούλησης… και της δογματικής προσέγγισης…

 

που παριστάνουν πως αγνοούν, τα πολλάκις κωμικοτραγικά περιστατικά απ’ τους λοιπούς ομοίους τους, δήθεν εκπροσώπους του θεού… 

 

που άλλα λένε κι άλλα μυστικά η φανερά ασπάζονται και πραγματοποιούν… το εκκλησιαστικό ύφος (το ποιο!) και ήθος (έλα τώρα ρε σταμάτα, με κάνεις και γελάω) προσμείξεις ανεπίτρεπτες έχει και οι διττές τους ερμηνείες αν μη τι άλλο σκανδαλίζουν… η απαραίτητη προσήλωση στο τυπικό (σ’ ότι αφορά φυσικά τους υπολοίπους, όχι αυτούς) κι όχι της ουσίας, η ρηχότητα που στην πλειοψηφία τους διακρίνει και η έλλειψη πνεύματος, δημιουργεί μία κατάσταση νοσηρή, στην οποία αν δε διαθέτεις τα κατάλληλα φίλτρα, με μαθηματική ακρίβεια σ’ αδιέξοδα και σε φανατισμό οδηγεί…

 

τι καλύτερο όμως, από μια πειθήνια πλέμπα χειραγωγήσημη για το προσωπικό όφελος…

 

αυτοί (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) οι αγύρτες, που δήθεν διαχειρίζονται τους νόμους του θεού (για να μην επεκταθώ κι αλλού) συμπεριφέρονται αμφίσημα κι ανερυθρίαστοι επιδιώκουν να μολύνουν τις συνειδήσεις αδαών ανθρώπων για ίδιο όφελος, προκαλούν σε μια μερίδα ανθρώπων πιστών ή μη, τουλάχιστον εντύπωση αλγεινή…

 

με δογματικές έριδες τα κοκτέιλ μίσους τους εμποτίζουν και με δογματικής δόσης πλάνη… η αγάπη τους(!) αφειδώς για τον πλησίον αναβλύζει, αρκεί φυσικά τους δικούς τους σκοπούς να εξυπηρετεί και να μη συγκαταλέγεται αυτός στις αμαρτωλές κατηγορίες των γυμνιστών, των ομοφυλόφιλων, κ.λπ… 

 

η μοναδική πίστη όλων αυτών (σαφέστατα υπάρχουν κι εξαιρέσεις) περιορίζεται στο γεγονός πως ο πιστός τους λαός ένας όχλος είναι, μια δυνητικά χειραγωγήσημη άβουλη μάζα, κάτι το κατώτερο, προορισμένο να αρμέγεται για την ευδαιμονία των ανώτερων και προικισμένων εαυτών τους… 

 

εγκλωβισμένοι στην αρρώστια τους, διακρίνουν συνεχώς εχθρούς οι οποίοι τάχα τους φθονούν κι αποσκοπούν να τους αρπάξουν μέσα απ’ τα χέρια τα αγαθά που κατέχουν… θεωρούν πως αν τσακίσουν το συγκεκριμένο άνθρωπο που ξεχωρίζει απ’ τη συλλογικότητα, το πρόβλημα θα πάψει να υφίσταται κι ο καλός πιστός λαός ξανά γονυπετής σαν άλλοτε για άρμεγμα (μπεεε) θα επιστρέψει στη δικιά τους στάνη υπάκουος κι εκμεταλλεύσιμος…

 

κι όλα αυτά… αλήθεια, στο όνομα ποιού;;; σ’ εκείνου που είναι η Αγάπη!!! που το αγαπάτε αλλήλους τους δίδαξε…