kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-6,page-paged-6,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

fyliκάπου, σε μια ηλιόλουστη γωνιά του πλανήτη τούτου, υπάρχει μια φυλή… που απολαμβάνει ζώα να σφάζει κι έπειτα τα άψυχα σώματα τους σε μια σούβλα απ’ το κεφάλι να περνά… εκστασιάζεται τόσο δε, που την ώρα που τα τοποθετεί πάνω απ’ τη φωτιά, τριγύρω τους χορεύει… ορισμένα απ’ τα μέλη αυτής της φυλής όμως δε σταματούν τη μυσταγωγία εκεί… τους εαυτούς τους ραίνουν με αλκοόλ ενώ ταυτόχρονα τα εντόσθια και τα μυαλά του ζώου ντερλικώνουν… και με πρόφαση των στίχων τους το λυρισμό, ανερυθρίαστοι, άσκοπα στον αέρα μπαλωθιές θανάτου σκορπούν…κι αυτά, όλα αυτά… σε κάποιας ζούγκλας(!) τα βάθη…

 

 

navagiaπάντα γόνιμες διαθέσεις και κοπιαστικές προσπάθειες θα γεννά η πλάνη… άνθρωποι του πάθους… που πλέον θλίβονται για τ’ οξυγόνο που σπατάλησαν κυνηγώντας ίσκιους… η αμοιβαία απάτη, μπορεί να απειλεί τα άτομα με πολτοποίηση, αλλά παραμένει πάντα δημιουργική… τι κι αν μέσα σε μια παρόμοια λέσχη με ραγισμένες καρδιές και ψαλιδισμένες γλώσσες, ενδέχεται να βρει κανείς τους φίλους του… το ειρωνικό μειδίαμα στο τέλος κάθε συνεδρίας κάτι το σπαρακτικό προδηλώνει για κάθε περιφρουρημένο ή αφρούρητο εγώ, που εντέλει στη λήθη βυθίζεται όπως… τα ναυάγια που καταπίνει ο ωκεανός κι ας… αναζητά ακόμα φάρους!!!