kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-9,page-paged-9,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

treloiας πιούμε στην υγειά των απροσάρμοστων… των επαναστατών… των ταραχοποιών… σʼ αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά… που δεν τιμούν τους “κανόνες”, που δεν σέβονται την “τάξη”…

 

μπορεί να τους επαινέσεις… να διαφωνήσεις… να τους τσιτάρεις… να δυσπιστήσεις… να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις… αλλά, δεν μπορείς να τους αγνοήσεις!!!

 

γιατί αλλάζουν πράγματα! βρίσκουν… φαντάζονται… βοηθάνε… ερευνούν… φτιάχνουν… εμπνέουν… σπρώχνουν μπροστά τα πάντα… ίσως, πρέπει να ʻναι τρελοί… πώς αλλιώς θα κοιτάξουν έναν άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; ή θα καθίσουν στη σιωπή και θʼ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;

 

εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες… γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν!!!…

 

jean – louis lebris de kerouac

 

 

drakoiτις γέφυρες της ζωής μας διασχίζουμε… μόλις φτάσουμε σʼ αυτές… κι έπειτα, πίσω μας τις καίμε… μην έχοντας πλέον τίποτα, εκτός απʼ τις θύμισες της… μυρωδιάς του καπνού και μια αμυδρή εικόνα… των όλων όσων βιώσαμε κι όσων, τα μάτια μας είδαν…

 

ίσως…

 

επειδή το πιο αυθεντικό πράγμα πάνω μας, είναι η ικανότητα μας ή μη, να υπερβούμε… τον εαυτό μας… καλύτεροι να γινόμαστε, νʼ αλλάζουμε, νʼ αναζητούμε, να δινόμαστε, νʼ αγαπάμε, να μοιραζόμαστε και… να ξεπερνούμε τις όποιες τεχνητές δυσκολίες…

 

ίσως…

 

τα παραμύθια άλλωστε, στα παιδιά δε λένε πως… οι δράκοι δεν υπάρχουν, ακόμα κι πλέον αφελείς, το γνωρίζουν τούτο… τα παραμύθια μας λένε πως… οι δράκοι μας… να εξολοθρευτούν μπορούν!!!

 

 

psyxi-moyποιον νʼ ακούσω… και τι να ρωτήσω… όσα έχασες, ξανά! είπα να μην υπακούσω… στα πρέπει και στην αλγεινή τους λογική… την πόρτα διάπλατα, άνοιξα στο κελί… να δραπετεύσεις, απʼ τη φυλακή… στʼ απέραντο να πετάξεις, σαν ανοιξιάτικο πουλί…

 

σε σένα μιλώ ψυχή μου… μʼ ακούς; κι αν απέναντι σου έχεις, τους πιο χαλεπούς καιρούς… τα όνειρα σου, κάνε οδηγό… τι κι αν ο κόσμος είναι μοναχός… με συντροφιά τις λέξεις… ξέρεις πως… και τα χειρότερα θʼ αντέξεις… το κουράγιο μου το έχεις, μην ορρωδείς…

 

μπορούσες ανέκαθεν, να τρέξεις… μέσα από τοίχους, καβάλα σε σκέψεις, κάστρα αν επιθυμούσες να κουρσέψεις… κι αν, σαν λουλούδια… τα όνειρα σου, να ριζώσουν ελεγχόμενα κάποιοι… μέσα σε ζαρντινιέρες επιθυμούν… οριστικά! απέβαλλε τα από ʻκει… τώρα, που ο κόσμος έφτασε, να ʻναι ψέμα… ανάσες κράτα, τούτο δεν είναι η αρχή… μα δες, φτάνεις ήδη στο τέρμα…

 

κι εγώ… χρώματα θα σου δημιουργώ… τόσο, μα τόσο φωτισμένα… τη μοναξιά για να τρομάξω, να φύγει από σένα… ποια σκιά, τη φλόγα σου νʼ άναψε… και γιατί άραγε, στη χάρισε…

 

ψυχή μου!!! ιπτάμενο μαγικό χαλί, θα υφαίνω για σένα…

 

 

afypnisisο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός… σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει… μα εσύ σε λίγο, δε θα βρίσκεσαι εδώ… κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη…

 

θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχός… ένα ταξείδι, που ποτέ δεν τελειώνει… κάτω απ’ τα ρούχα σου, ξυπνάει ο πιο παλιός θεός… μες τις βαλίτσες σου, στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι…

 

ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό… ποιες θάλασσες, στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι… ποιος άνεμος, σε παίρνει πιο μακριά από δω… πες μου! ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

σε ποιο όνειρο, σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό… ποιοι δαίμονες, ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη… ποιος έρωτας, σε σπρώχνει πιο μακριά απ’ δω… πες μου… ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

τ’ όνειρο, που σ’ έφερε μια μέρα ως εδώ… σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει… μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό… τ’ ίδιο όνειρο, σε τρώει και σε γλιτώνει…

 

θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχός… ένα ταξείδι, που ποτέ δεν τελειώνει… κάτω απ’ τα ρούχα σου, ξυπνάει ο πιο παλιός θεός… μες τις βαλίτσες σου, στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι…

 

ποια νήματα, σ’ ενώνουν με μιαν άλλη θηλιά… ποια κύματα, σε διώχνουν απ’ αυτό το λιμάνι… ποια μοίρα, σε φωνάζει απ’ την άλλη μεριά… πες μου ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

ποια σύννεφα, σκέπασαν τη στεγνή σου καρδιά… ποια αστέρια, τραγουδάνε την καινούρια σου ζάλη… ποιο ψέμα, σε κρατάει στην αλήθεια κοντά… πες μου, ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν… ποια ελπίδα, σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη… ποια θλίψη, σε κλωτσάει πιο μακριά, από παντού… πες μου, ποιος φόβος σε νίκησε πάλι…

 

play τρύπες | καινούρια ζάλη