kittaro | blog
24
home,paged,page,page-id-24,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,paged-9,page-paged-9,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,transparent_content,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2.1,vc_responsive

kittaro

box-text

 

 

psyxi-moyποιον νʼ ακούσω… και τι να ρωτήσω… όσα έχασες, ξανά! είπα να μην υπακούσω… στα πρέπει και στην αλγεινή τους λογική… την πόρτα διάπλατα, άνοιξα στο κελί… να δραπετεύσεις, απʼ τη φυλακή… στʼ απέραντο να πετάξεις, σαν ανοιξιάτικο πουλί…

 

σε σένα μιλώ ψυχή μου… μʼ ακούς; κι αν απέναντι σου έχεις, τους πιο χαλεπούς καιρούς… τα όνειρα σου, κάνε οδηγό… τι κι αν ο κόσμος είναι μοναχός… με συντροφιά τις λέξεις… ξέρεις πως… και τα χειρότερα θʼ αντέξεις… το κουράγιο μου το έχεις, μην ορρωδείς…

 

μπορούσες ανέκαθεν, να τρέξεις… μέσα από τοίχους, καβάλα σε σκέψεις, κάστρα αν επιθυμούσες να κουρσέψεις… κι αν, σαν λουλούδια… τα όνειρα σου, να ριζώσουν ελεγχόμενα κάποιοι… μέσα σε ζαρντινιέρες επιθυμούν… οριστικά! απέβαλλε τα από ʻκει… τώρα, που ο κόσμος έφτασε, να ʻναι ψέμα… ανάσες κράτα, τούτο δεν είναι η αρχή… μα δες, φτάνεις ήδη στο τέρμα…

 

κι εγώ… χρώματα θα σου δημιουργώ… τόσο, μα τόσο φωτισμένα… τη μοναξιά για να τρομάξω, να φύγει από σένα… ποια σκιά, τη φλόγα σου νʼ άναψε… και γιατί άραγε, στη χάρισε…

 

ψυχή μου!!! ιπτάμενο μαγικό χαλί, θα υφαίνω για σένα…

 

 

afypnisisο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός… σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει… μα εσύ σε λίγο, δε θα βρίσκεσαι εδώ… κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη…

 

θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχός… ένα ταξείδι, που ποτέ δεν τελειώνει… κάτω απ’ τα ρούχα σου, ξυπνάει ο πιο παλιός θεός… μες τις βαλίτσες σου, στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι…

 

ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό… ποιες θάλασσες, στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι… ποιος άνεμος, σε παίρνει πιο μακριά από δω… πες μου! ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

σε ποιο όνειρο, σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό… ποιοι δαίμονες, ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη… ποιος έρωτας, σε σπρώχνει πιο μακριά απ’ δω… πες μου… ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

τ’ όνειρο, που σ’ έφερε μια μέρα ως εδώ… σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει… μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό… τ’ ίδιο όνειρο, σε τρώει και σε γλιτώνει…

 

θέλεις ξανά ν’ αποτελειώσεις μοναχός… ένα ταξείδι, που ποτέ δεν τελειώνει… κάτω απ’ τα ρούχα σου, ξυπνάει ο πιο παλιός θεός… μες τις βαλίτσες σου, στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι…

 

ποια νήματα, σ’ ενώνουν με μιαν άλλη θηλιά… ποια κύματα, σε διώχνουν απ’ αυτό το λιμάνι… ποια μοίρα, σε φωνάζει απ’ την άλλη μεριά… πες μου ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

ποια σύννεφα, σκέπασαν τη στεγνή σου καρδιά… ποια αστέρια, τραγουδάνε την καινούρια σου ζάλη… ποιο ψέμα, σε κρατάει στην αλήθεια κοντά… πες μου, ποιο φόβο, αγάπησες πάλι…

 

ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν… ποια ελπίδα, σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη… ποια θλίψη, σε κλωτσάει πιο μακριά, από παντού… πες μου, ποιος φόβος σε νίκησε πάλι…

 

play τρύπες | καινούρια ζάλη

 

 

xortatosΕλαχίστως κινδυνεύεις από αυτόν. Θέλω να πω πως ο πλέον ακίνδυνος άνθρωπος είναι ο γεμάτος από ζωή. Εκείνος που δεν έχει απωθημένα: οικονομικά, ερωτικά, σεξουαλικά, κοινωνικά, επαγγελματικά, διαπροσωπικά. Έχει ανοιχτές κεραίες και ζει. Δεν υπάρχει, αλλά ζει.

 

Ο χορτάτος έχει εμπειρίες, αγαπά τα λάθη του, δεν φοβάται τις ανατροπές, έχει δημιουργήσει κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο, έχει ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό του, έχει μάθει να δίνει και γι’ αυτό και εισπράττει απ’ όλες τις στιγμές της ζωής του, περισσότερα από εκείνον που δεν νοιώθει χορτάτος. Έχει φάει χαστούκια, έχει δεχτεί αιφνίδιες ανατροπές, έχει ανακάμψει υιοθετώντας το υγιές πείσμα και την αισιοδοξία.

 

Ο χορτάτος αγαπά τον άνθρωπο, αγαπά την φύση, αγαπάει την ζωή. Δεν γκρινιάζει, αλλά δέχεται με στωικότητα την γκρίνια των μίζερων, είτε κατανοώντας την ‘‘ορφάνια’’ τους, είτε αδιαφορώντας.

 

Ο χορτάτος έχει φιλοσοφημένη σκέψη και στάση ζωής, κατανοεί τα πάντα, αλλά δεν τα δικαιολογεί όλα, δεν φοβάται να τσαλακώσει την εικόνα του, αλλά επιδιώκει να ζήσει ακόμα πιο πολλές καταστάσεις, γιατί αυτές οι εμπειρίες τον κάνουν να νοιώθει χορτάτος. Μαθαίνει από την ζωή, από την συναναστροφή με τους όποιους ανθρώπους και τις όποιες καταστάσεις.

 

Ο χορτάτος είναι έξυπνος, αλλά όχι πονηρός. Την (κουτό)πονηριά την θεωρεί ως την σημειολογία των κομπλεξικών, των αμέτοχων στα όμορφα και άσχημα της ζωής.

 

Ο χορτάτος μπορεί να ρισκάρει, δεν ζει για την ασφάλεια, γενικώς και ειδικώς δεν φοβάται. Απέχει από τις γελοίες φοβίες, αλλά συμμετέχει εν γνώσει του στους σοβαρούς φόβους: στην ανοησία ενός πολέμου, στην επικράτηση των ηλιθίων-μετρίων, στην ματαιότητα των μικρών και ασήμαντων πραγμάτων, που συχνά καθορίζουν τις ζωές μας.

 

Ο χορτάτος λόγω εμπειριών τοποθετεί το κάθετι εκεί, που του αξίζει. Και ανοίγεται στους άλλους, δεν κρατά την γνώση για τον εαυτό του, την μοιράζει. Μπορείς να τον έχεις φίλο, να τον έχεις και εχθρό, αν σου κάνει την χάρη να τον βλέπεις ως εχθρό. Δεν κινδυνεύεις από αυτόν, γιατί έχει χορτάσει την ζωή. Γενικώς δεν έχεις να φοβάσαι τον χορτάτο άνθρωπο, γιατί είναι ο μόνος που δεν σε βλέπει ανταγωνιστικά. Είναι ο πλέον άφοβος για να έχει εξουσία στα χέρια του, γιατί δεν την έχει ανάγκη για αν αποδείξει κάτι. Έχει αποδείξει στον εαυτό του και του αρκεί.

 

Και τώρα στο ζητούμενο: πόσους χορτάτους ξέρεις; Κάνε μια λίστα και στείλτην μου, σε παρακαλώ. Είναι η μόνη που θα διαβάσω ευχάριστα. Τουλάχιστον θα ασχοληθώ με άτομα που αξίζουν. Οι άλλες είναι εκείνες των κομπλεξικών, που ζουν με τον φόβο της κατάρρευσής τους, όταν δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί πως αυτή έχει, ήδη, συντελεστεί προ καιρού: από τότε που δεν τόλμησαν να σκεφτούν και να ομολογήσουν στον εαυτό τους, πόσο μικρόνοες, κουτοπόνηροι, φτηνιάρηδες και ξιπασμένοι υπήρξαν στην ζωή τους, από την οποία έχουν στερήσει το βασικό: την σπουδαιότητα και το μεγαλείο του χορτάτου.

 

 

kali-xroniaας είναι η νέα αυτή χρονιά, η ανατολή… η αρχή της ανοδικής πορείας της ψυχής σας, στον ουράνιο θόλο… εναρμονισμένοι με τον ανώτερο εαυτό μας, να γίνουμε μπορούμε… διαδρομές αγάπης και φωτός…

 

όσο βαθύτερη είναι η αυτοπραγμάτωση ενός ανθρώπου, τόσο περισσότερο επηρεάζει και τόσο λιγότερο επηρεάζεται ο ίδιος, απʼ τη φαινομενική ροή των πραγμάτων και τους κομιστές του μίσους τριγύρω του… τι κι αν το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων είναι ανίκανο να δει (πόσο μάλλον να βιώσει) κάτι… τʼ οτιδήποτε… πέρα απʼ ότι του έχουν ήδη, απʼ τα γεννοφάσκια του, εμφυτεύσει…

 

ο κόσμος που βλέπετε… που αγγίζετε… φως στερεοποιημένο είναι, ακτινοβολήστε… υπερβείτε… και σε πλημμυρίδα αγάπης, τους εαυτούς σας μετουσιώστε!!!…